I run for charity
23 april 2010
Ongeveer 3 jaar geleden besloot ik om wat meer te gaan bewegen en mijn keuze viel op hardlopen. Al snel waren de rondjes in de buurt van mijn huis niet meer voldoende om de kilometerbehoefte te vullen en gingen mijn trainingen verder en verder. In die tijd nodigde mijn werk medewerkers uit mee te lopen met de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. Die 15 kilometer gingen als de spreekwoordelijke speer en ik kreeg de smaak te pakken.
Een paar maanden later volgde een halve marathon die ik in de warme lentezon in Hilversum aflegde. Ik liep die tocht samen met mijn vriend Peter Kaemereit uit Essen in Duitsland en hij stelde voor ons voor te bereiden op een hele marathon. Hij had er zelf al meer dan tien gelopen en bood aan mij te coachen. We schreven ons in voor de marathon van Parijs op 11 april, want volgens Peter moest de eerste onvergetelijk zijn!
Wintertraining
Dat de winter van 2009/2010 een zware was, zal niemand zijn ontgaan, maar als hardloper heb ik heel wat kilometers door sneeuw en ijskou gerend. Voorbereiden op een marathon betekent veel en ver hardlopen. Het mooie is dat je dat overal kan doen. Ik reis veel voor mijn werk en mijn hardloopschoenen horen bij de standaardbagage. Mijn langste training liep ik in New York, door de sneeuw in Central Park en langs de Hudson.
Do you run for charity? De Nierstichting
 |
| Christoffel Klimbie (rechts) en Peter Kaemereit |
Veel buitenlandse klanten vroegen me: "Do you run for charity?". In veel landen is het heel gebruikelijk om een bijzondere prestatie te verbinden aan het werven van geld voor een goed doel.
Een paar weken voor "Parijs" hoorde ik dat een mij heel dierbaar iemand op jonge leeftijd van zijn dokter te horen had gekregen dat zijn Cystenieren er slecht aan toe waren en hij binnen afzienbare tijd voor een donornier moest gaan zorgen. Dat nieuws kwam bij mij hard aan. Ik kreeg de behoefte te helpen, maar hoe? Plotseling schoot me te binnen dat ik echt iets kon doen: geld inzamelen voor de Nierstichting.
Online sponsors werven
Op internet vond ik de site www.geefsamen.nl - waar je een inzamelingsactie kunt organiseren en die de hele financiële afhandeling verzorgt. Ik stuurde emails aan vrienden, familie en later ook aan mijn zakenrelaties. Het begon eerst geld te druppelen. Toen dikke druppels en op een gegeven moment kwam er ieder uur wel een donatie binnen. Ik zag veel bekende namen, maar ongeveer de helft van de donateurs kende ik helemaal niet, die hadden via via van de actie gehoord. Het was een heel spannende ervaring het geldbedrag gestaag te zien groeien. Ik wilde oorspronkelijk 10 Euro voor iedere kilometer van de marathon ophalen (42,195 km), maar dat doel sneuvelde al snel omdat er zoveel mensen meededen! Ik heb de lat hoger gelegd op 2.000 Euro en zelfs dat doel werd royaal gehaald.
De grote dag
Op 11 april stond ik om 8 uur samen met Peter op een ijskoude Champs Elysees met een kleine 30.000 anderen. Was het de kou die me deed trillen op mijn benen of de spanning? Na het startschot kwamen we in beweging, in de meute ons eigen tempo zoekend. Tot het half-marathon punt ging het erg goed. Bij kilometerpunt 27 stonden onze vrouwen, een heel mooi volgend doel om naartoe te werken, een zoen te geven en verder te gaan onder luide aanmoedigingen.
Kort daarna begon mijn knie te protesteren. Om de paar kilometer moest ik stoppen om de pijn weg te rekken en mijn benen weer los te maken. Het was zwaar. Pijnlijk. Veel zwaarder ook dan ik ooit gedacht had. Op de moeilijkste momenten dacht ik aan alle mensen die me in deze actie gesteund hadden. Dat gaf veel extra kracht. Bij het 36 kilometer punt vroeg Peter me hoe ver het nog was. "Zes!", kon ik nog uitbrengen. Waarop hij me vroeg hoe ver een rondje vanuit mijn huis door het Vondelpark is. Weer "zes!", - waarop ik wist dat ik dat nog wel zou gaan halen.
Kort daarna begon mijn knie te protesteren. Om de paar kilometer moest ik stoppen om de pijn weg te rekken en mijn benen weer los te maken. Het was zwaar. Pijnlijk. Veel zwaarder ook dan ik ooit gedacht had. Op de moeilijkste momenten dacht ik aan alle mensen die me in deze actie gesteund hadden. Dat gaf veel extra kracht. Bij het 36 kilometer punt vroeg Peter me hoe ver het nog was. "Zes!", kon ik nog uitbrengen. Waarop hij me vroeg hoe ver een rondje vanuit mijn huis door het Vondelpark is. Weer "zes!", - waarop ik wist dat ik dat nog wel zou gaan halen.
Emotionele finish
 |
Ruim 2.000 euro! Tot een week na de marathon bleef het geld nog binnenkomen, tot een totaal dat bijna 2.000 euro hoger lag dan mijn oorspronkelijke doel: 2.311 euro. Een heel mooi gevoel dat deze actie zoveel heeft opgeleverd.
Mijn benen moeten nog even bijkomen van deze prestatie, maar op 17 oktober 2010 wil ik de Marathon van Amsterdam van Amsterdam gaan lopen voor het goede doel!
Christoffel Klimbie
