Word ook collectant
Word ook collectant. Meld u nu aan >
Zij collecteren ook
Mede dankzij de inzet van 80.000 collectanten en hun betrokkenheid bij ons werk, kan de Nierstichting zich blijven inzetten voor een toekomst met zo weinig mogelijk nierziekten én een betere toekomst voor nierpatiënten. Hun motieven en verhalen verschillen in grote mate. Zomaar een paar voorbeelden van collectanten die zich jaarlijks inzetten tijdens de Nierstichting collecte:
Anneke Dam: "Als je zelf moeder wordt, ga je anders naar de wereld kijken."
De familie Kämink: “Het is belangrijk om geld op te halen voor de Nierstichting.”
Margo de Jong-Verkaik: “Ik kijk er ieder jaar weer naar uit.”
Wim Selfhout: "Dit geeft mij heel veel voldoening"
Roy Peeters: "Op mijn plek met een eigen woonstek"
Anneke Dam: "Als je zelf moeder wordt, ga je anders naar de wereld kijken."
De familie Kämink: “Het is belangrijk om geld op te halen voor de Nierstichting.”
Margo de Jong-Verkaik: “Ik kijk er ieder jaar weer naar uit.”
Wim Selfhout: "Dit geeft mij heel veel voldoening"
Roy Peeters: "Op mijn plek met een eigen woonstek"
Perspectief bieden...
Anneke Dam: Als je zelf moeder wordt, ga je anders naar de wereld kijken
“Leven met een nieraandoening heeft zo veel gevolgen voor het dagelijkse leven van mensen. Maar ook voor hun toekomst en hun dromen. Stel je eens voor hoe het moet zijn om week in, week uit gebonden te zijn aan een dialyse. Hoeveel concessies je moet doen en hoeveel vrijheid je moet inleveren.” Deze gedachte was voor Anneke Dam de belangrijkste reden om te collecteren voor de Nierstichting. “Wat ik belangrijk vind, is dat nierpatiënten perspectief wordt geboden. Dat er, ondanks alles, een leven bestaat naast hun nierziekte.”
Anneke werkt vier dagen per week bij een PR-bureau. Toen de Nierstichting haar vroeg of ze tijdens de Collecteweek wilde collecteren, besloot Anneke hierop in te gaan. “Ik had zin om eens actief een bijdrage te leveren aan een goed doel dat mij aanspreekt. Los van de waan van alledag. Doordat ik nu zelf moeder ben, ga je op een andere manier naar de wereld kijken. Sommige dingen raken me veel dieper dan vroeger, zeker als het om kinderen gaat. Een gezond en gelukkig leven is helaas niet voor iedereen weggelegd. In Nederland beschikken we over de middelen om hieraan iets te doen. Maar soms moet je ook zelf in beweging komen en kijken of je hieraan een bescheiden bijdrage kunt leveren.”
En zo maakte Anneke haar ronde door de buurt. “Ik heb best veel positieve reacties gekregen. Wat me opviel, was dat vooral oudere mensen een paar keer diep in de buidel hebben getast. Een mevrouw van wie duidelijk was dat het zelf helemaal niet breed heeft, gaf zomaar twintig euro. Dat raakt me en dat vind ik ontroerend. Zo zie je dat er mensen zijn die bereid zijn een ander te helpen, hoe groot of klein hun bijdrage ook is. Maar ook jonge mensen reageerden positief en wensten me succes. Ik heb mijn zoontje een paar keer meegenomen. Een mevrouw zei tegen me dat ze dat stoer van me vond. Maar ja, als je het goede voorbeeld wil geven, kun je niet vroeg genoeg beginnen”, lacht ze. “Je moet er wel wat tijd voor vrijmaken, maar het is het waard. Zeker als je bedenkt dat met het geld dat door alle collectanten wordt ingezameld veel mensen geholpen kunnen worden.”
Anneke werkt vier dagen per week bij een PR-bureau. Toen de Nierstichting haar vroeg of ze tijdens de Collecteweek wilde collecteren, besloot Anneke hierop in te gaan. “Ik had zin om eens actief een bijdrage te leveren aan een goed doel dat mij aanspreekt. Los van de waan van alledag. Doordat ik nu zelf moeder ben, ga je op een andere manier naar de wereld kijken. Sommige dingen raken me veel dieper dan vroeger, zeker als het om kinderen gaat. Een gezond en gelukkig leven is helaas niet voor iedereen weggelegd. In Nederland beschikken we over de middelen om hieraan iets te doen. Maar soms moet je ook zelf in beweging komen en kijken of je hieraan een bescheiden bijdrage kunt leveren.”
En zo maakte Anneke haar ronde door de buurt. “Ik heb best veel positieve reacties gekregen. Wat me opviel, was dat vooral oudere mensen een paar keer diep in de buidel hebben getast. Een mevrouw van wie duidelijk was dat het zelf helemaal niet breed heeft, gaf zomaar twintig euro. Dat raakt me en dat vind ik ontroerend. Zo zie je dat er mensen zijn die bereid zijn een ander te helpen, hoe groot of klein hun bijdrage ook is. Maar ook jonge mensen reageerden positief en wensten me succes. Ik heb mijn zoontje een paar keer meegenomen. Een mevrouw zei tegen me dat ze dat stoer van me vond. Maar ja, als je het goede voorbeeld wil geven, kun je niet vroeg genoeg beginnen”, lacht ze. “Je moet er wel wat tijd voor vrijmaken, maar het is het waard. Zeker als je bedenkt dat met het geld dat door alle collectanten wordt ingezameld veel mensen geholpen kunnen worden.”
In 2008 was het precies 40 jaar geleden
De familie Kämink: Het is belangrijk om geld op te halen voor de Nierstichting
Zonder dat ze het van elkaar wisten schreven moeder en dochter ieder een eigen brief naar de Nierstichting. Met een indrukwekkend verhaal. "Het was zo hard nodig dat veertig jaar geleden de Nierstichting werd opgericht."
De familie Kämink verloor in de jaren zestig een broertje en twee zusjes aan een nierziekte (het nefrotisch syndroom). Dochter Tinie Kämink is de oudste van acht kinderen en kan zich die periode nog goed herinneren. "In 2008 kwam het verdriet in alle hevigheid terug. Het was precies veertig jaar geleden dat ons zusje op driejarige leeftijd overleed. Tegelijkertijd bestond de Nierstichting veertig jaar. De publiciteit rondom die happening trof ons hele gezin. We realiseerden ons meer dan ooit dat toentertijd onderzoek naar en meer kennis over nierfalen zo ontzettend hard nodig was."
Tinie loopt dit jaar voor de dertiende keer met een collectebus door haar straat in Eindhoven. "Ik vind het belangrijk om geld op te halen en dat er weer even aandacht is voor de Nierstichting. Mijn vader Wim collecteert al veel langer. Met veel plezier rijdt hij nog ieder jaar op de fiets de boerderijen in Aalten af."
De familie Kämink verloor in de jaren zestig een broertje en twee zusjes aan een nierziekte (het nefrotisch syndroom). Dochter Tinie Kämink is de oudste van acht kinderen en kan zich die periode nog goed herinneren. "In 2008 kwam het verdriet in alle hevigheid terug. Het was precies veertig jaar geleden dat ons zusje op driejarige leeftijd overleed. Tegelijkertijd bestond de Nierstichting veertig jaar. De publiciteit rondom die happening trof ons hele gezin. We realiseerden ons meer dan ooit dat toentertijd onderzoek naar en meer kennis over nierfalen zo ontzettend hard nodig was."
Tinie loopt dit jaar voor de dertiende keer met een collectebus door haar straat in Eindhoven. "Ik vind het belangrijk om geld op te halen en dat er weer even aandacht is voor de Nierstichting. Mijn vader Wim collecteert al veel langer. Met veel plezier rijdt hij nog ieder jaar op de fiets de boerderijen in Aalten af."
Iedereen gooit wat in de bus
Margo de Jong-Verkaik: Ik kijk er ieder jaar weer naar uit
In 2008 was het voor Margo de Jong-Verkaik uit Hardinxveld-Giessendam haar 35ste collecteweek. Een bijzonder moment, zij werd door de Nierstichting in het zonnetje gezet. Ze verloor in 1955 haar broer van 17 aan een nierziekte. "De artsen hadden geen idee wat er met hem aan de hand was." Bij haar zus werd in 1972 nierfalen geconstateerd; het jaar daarop begon Margo met collecteren.
"Mijn zus moest een aantal jaren intensief dialyseren en heeft twee niertransplantaties gehad. Nu leeft ze al 31 jaar met een donornier." Als het even kan, vertelt Margo mensen in haar omgeving hoe belangrijk het is om als donor geregistreerd te staan. Het heeft niet alleen het leven van haar zus gered, maar dankzij een hoornvliestransplantatie kan haar man nog steeds zien. Zelf boerin op een veehouderij, bezoekt ze in de collecteweek zo’n twintig boerderijen in de buurt. "Bijna overal blijf ik wel een uurtje theedrinken of kletsen. En iedereen gooit wat in de bus. Het is een sociale gebeurtenis waar ik ieder jaar weer naar uitkijk."
"Mijn zus moest een aantal jaren intensief dialyseren en heeft twee niertransplantaties gehad. Nu leeft ze al 31 jaar met een donornier." Als het even kan, vertelt Margo mensen in haar omgeving hoe belangrijk het is om als donor geregistreerd te staan. Het heeft niet alleen het leven van haar zus gered, maar dankzij een hoornvliestransplantatie kan haar man nog steeds zien. Zelf boerin op een veehouderij, bezoekt ze in de collecteweek zo’n twintig boerderijen in de buurt. "Bijna overal blijf ik wel een uurtje theedrinken of kletsen. En iedereen gooit wat in de bus. Het is een sociale gebeurtenis waar ik ieder jaar weer naar uitkijk."
Daar ga ik tijd voor vrijmaken
Wim Selfhout: Dit geeft mij heel veel voldoening
In 2008 werd Wim Selfhout gevraagd of hij de Nierstichting zou willen helpen. Inmiddels is hij op vele fronten actief binnen de collecteorganisatie in Enschede. Met resultaat én met heel veel plezier.
Wim Selfhout kreeg ’s avonds thuis een telefoontje van een telemarketingbureau: of hij bereid zou zijn te helpen met de collecte van de Nierstichting. Hoewel hij weinig vrije tijd heeft - met zijn gezin, een baan als pensioenadviseur, studie, sport en sociale contacten - twijfelde hij geen moment. "Ik dacht: dat is een goed doel, daar ga ik tijd voor vrijmaken. Daarbij speelde ook mee dat onze tweede zoon een nierprobleem heeft; hij moet elk jaar op controle omdat een van zijn nieren niet werkt. Helemaal onbekend was de Nierstichting dus niet voor ons.’ Vol enthousiasme stortte Wim zich als een van de zes comitéleden in Enschede op de collecteorganisatie. In september collecteerde hij samen met zijn oudste zoon en hij zette onder andere samen met de wijkhoofden een plan op om nieuwe collectanten te werven.
Eigenhandig
De marktkraam die daarvoor nodig was, timmerde hij eigenhandig in elkaar. "In april 2009 hebben we alle zaterdagen en koopavonden steeds bij een ander winkelcentrum in een van de wijken staan werven. We kleedden de stand aan met banners, ballonnen, folders en weggevertjes. Daardoor waren we al van verre te herkennen als een stand van de Nierstichting." De standbemanning sprak het winkelende publiek aan en vroeg recht op de man af: wilt u in september twee uur van uw tijd aan de Nierstichting besteden? "Natuurlijk vroegen we de mensen eerst of ze even tijd hadden voor een gesprek, maar zo’n directe aanpak bleek heel goed te werken. Je doet een moreel appèl, en wie heeft er nu geen twee uur over?"
69 namen
Wim Selfhout hoopte op 25 tot 30 geïnteresseerden, maar aan het eind van de maand had hij maar liefst 69 namen. Van hen zijn 35 mensen naar de informatieavond gekomen; 18 mensen lieten weten weliswaar niet te kunnen komen, maar wel in september te willen collecteren. ‘Een geweldig resultaat waar we heel blij mee zijn. Zoiets geeft mij ontzettend veel voldoening. Dat geldt trouwens sowieso voor alles wat ik voor de Nierstichting doe. Het contact met de mensen, de organisatie - we zijn nu hard bezig om het comité op sterkte te krijgen - mensen motiveren, de uitdaging om te komen waar je wilt... Het blijft natuurlijk vrijwilligerswerk, maar dat vind ik juist het mooie: dat je samen iets voor elkaar krijgt voor een goed doel als de Nierstichting. Daar maak ik graag wat tijd voor vrij."
Wim Selfhout kreeg ’s avonds thuis een telefoontje van een telemarketingbureau: of hij bereid zou zijn te helpen met de collecte van de Nierstichting. Hoewel hij weinig vrije tijd heeft - met zijn gezin, een baan als pensioenadviseur, studie, sport en sociale contacten - twijfelde hij geen moment. "Ik dacht: dat is een goed doel, daar ga ik tijd voor vrijmaken. Daarbij speelde ook mee dat onze tweede zoon een nierprobleem heeft; hij moet elk jaar op controle omdat een van zijn nieren niet werkt. Helemaal onbekend was de Nierstichting dus niet voor ons.’ Vol enthousiasme stortte Wim zich als een van de zes comitéleden in Enschede op de collecteorganisatie. In september collecteerde hij samen met zijn oudste zoon en hij zette onder andere samen met de wijkhoofden een plan op om nieuwe collectanten te werven.
Eigenhandig
De marktkraam die daarvoor nodig was, timmerde hij eigenhandig in elkaar. "In april 2009 hebben we alle zaterdagen en koopavonden steeds bij een ander winkelcentrum in een van de wijken staan werven. We kleedden de stand aan met banners, ballonnen, folders en weggevertjes. Daardoor waren we al van verre te herkennen als een stand van de Nierstichting." De standbemanning sprak het winkelende publiek aan en vroeg recht op de man af: wilt u in september twee uur van uw tijd aan de Nierstichting besteden? "Natuurlijk vroegen we de mensen eerst of ze even tijd hadden voor een gesprek, maar zo’n directe aanpak bleek heel goed te werken. Je doet een moreel appèl, en wie heeft er nu geen twee uur over?"
69 namen
Wim Selfhout hoopte op 25 tot 30 geïnteresseerden, maar aan het eind van de maand had hij maar liefst 69 namen. Van hen zijn 35 mensen naar de informatieavond gekomen; 18 mensen lieten weten weliswaar niet te kunnen komen, maar wel in september te willen collecteren. ‘Een geweldig resultaat waar we heel blij mee zijn. Zoiets geeft mij ontzettend veel voldoening. Dat geldt trouwens sowieso voor alles wat ik voor de Nierstichting doe. Het contact met de mensen, de organisatie - we zijn nu hard bezig om het comité op sterkte te krijgen - mensen motiveren, de uitdaging om te komen waar je wilt... Het blijft natuurlijk vrijwilligerswerk, maar dat vind ik juist het mooie: dat je samen iets voor elkaar krijgt voor een goed doel als de Nierstichting. Daar maak ik graag wat tijd voor vrij."
Roy Peeters: Op mijn plek met een eigen woonstek
Al vanaf zijn geboorte kampt Roy Peeters (25) uit Sittard met een nierziekte. Hij onderging tot twee keer toe een transplantatie, met succes. Tot zes jaar geleden, toen stootte zijn lichaam de nier alsnog af waardoor hij nu drie keer per week aan de dialyse moet. De nierziekte heeft een behoorlijke invloed op het dagelijkse leven van Roy.
Eigenlijk weet hij niet beter dan dat zijn ziekte impact heeft op de dingen die hij dagelijks doet. Roy: “Eigenlijk valt of staat alles met mijn ziekte. Doordat mijn nier zes jaar geleden afgestoten werd en ik zo ziek was, heb ik mijn opleiding niet af kunnen maken. Een normaal werkritme is voor mij dus niet mogelijk. Toch laat Roy zich niet uit het veld slaan. “Ik ben momenteel bezig met een reïntegratieproject om zo op een aangepaste manier toch aan het werk te kunnen. Dat gaat ook lukken, al moet ik wel eerst nog even mijn rijbewijs halen.” Ook met betrekking tot een eigen woonruimte waren er voor Roy een aantal dingen waar hij rekening mee moest houden, toen hij ruim een jaar geleden de grote wens had om op zichzelf te gaan wonen. Zaken als hygiëne en eigen voorzieningen zijn voor hem namelijk extra belangrijk. Voor Zo Wonen kwam hij daardoor in aanmerking voor een urgentie en werd hij op zeer korte termijn aan een woning geholpen in de Eisenhowerstraat in Sittard. Iets waar Roy nog steeds erg blij mee is. Op zijn eigen plek probeert Roy nu zoveel mogelijk een normaal leven te leiden.
Nierstichting
En hoewel hij niet te veel met zijn ziekte bezig wil zijn, zet hij zich toch actief in voor de Nierstichting. Hij functioneert onder andere als collectecoördinator voor stadsdeel Sittard tijdens de jaarlijkse collecteweek en probeert op diverse manieren een bijdrage te leveren aan de promotie van de stichting. Roy: “Ik wil vooral veel ruimte maken voor andere dingen en ben actief in het verenigingsleven. Ik doe aan handboogschieten, ben scheidsrechter bij voetbalwedstrijden en fanatiek lid van theater Oppe Kop. Zolang je maar goed naar je lichaam luistert, is dat goed te doen. Toch probeer ik, als het even kan, de Nierstichting te betrekken bij activiteiten van deze verenigingen, om zo inkomsten te kunnen genereren. Ik wil er enerzijds niet dagelijks mee bezig zijn, maar zolang de regering geen duidelijk standpunt inneemt ten aanzien van orgaandonatie, zie ik het als mijn plicht om me hard te maken om meer aandacht voor dit thema te krijgen.”
Eigenlijk weet hij niet beter dan dat zijn ziekte impact heeft op de dingen die hij dagelijks doet. Roy: “Eigenlijk valt of staat alles met mijn ziekte. Doordat mijn nier zes jaar geleden afgestoten werd en ik zo ziek was, heb ik mijn opleiding niet af kunnen maken. Een normaal werkritme is voor mij dus niet mogelijk. Toch laat Roy zich niet uit het veld slaan. “Ik ben momenteel bezig met een reïntegratieproject om zo op een aangepaste manier toch aan het werk te kunnen. Dat gaat ook lukken, al moet ik wel eerst nog even mijn rijbewijs halen.” Ook met betrekking tot een eigen woonruimte waren er voor Roy een aantal dingen waar hij rekening mee moest houden, toen hij ruim een jaar geleden de grote wens had om op zichzelf te gaan wonen. Zaken als hygiëne en eigen voorzieningen zijn voor hem namelijk extra belangrijk. Voor Zo Wonen kwam hij daardoor in aanmerking voor een urgentie en werd hij op zeer korte termijn aan een woning geholpen in de Eisenhowerstraat in Sittard. Iets waar Roy nog steeds erg blij mee is. Op zijn eigen plek probeert Roy nu zoveel mogelijk een normaal leven te leiden.
Nierstichting
En hoewel hij niet te veel met zijn ziekte bezig wil zijn, zet hij zich toch actief in voor de Nierstichting. Hij functioneert onder andere als collectecoördinator voor stadsdeel Sittard tijdens de jaarlijkse collecteweek en probeert op diverse manieren een bijdrage te leveren aan de promotie van de stichting. Roy: “Ik wil vooral veel ruimte maken voor andere dingen en ben actief in het verenigingsleven. Ik doe aan handboogschieten, ben scheidsrechter bij voetbalwedstrijden en fanatiek lid van theater Oppe Kop. Zolang je maar goed naar je lichaam luistert, is dat goed te doen. Toch probeer ik, als het even kan, de Nierstichting te betrekken bij activiteiten van deze verenigingen, om zo inkomsten te kunnen genereren. Ik wil er enerzijds niet dagelijks mee bezig zijn, maar zolang de regering geen duidelijk standpunt inneemt ten aanzien van orgaandonatie, zie ik het als mijn plicht om me hard te maken om meer aandacht voor dit thema te krijgen.”
