Hoe beleven zij hun nierziekte?
Leven of overleven
Tóch moeder geworden
Hester Landa, nierpatiënt sinds 1997
Ze is een wonder...
Een heel fijn gezichtje onder een bos donker haar, twee heldere – nu nog - blauwe oogjes die onderzoekend de wereld in kijken: in april 2009 werd Eline geboren, dochter van nierpatiënt Hester Landa. Een echt wonder is ze, want Hester dacht dat ze nooit kinderen zou kunnen krijgen.
Een paar weken voor haar havo-eindexamen werd Hester Landa ziek. Van de ene dag op de andere was ze nierpatiënt en moest ze dialyseren. En haar toekomstverwachtingen stevig bijstellen. “Ik was achttien, ik wilde uitgaan en naar de Kunstacademie, maar dat was niet haalbaar. Ik heb een paar maanden op mezelf gewoond, maar werd toen zo ziek dat de artsen me naar huis terugstuurden.” Hester had in die tijd net Bas leren kennen, ging na een tijdje met hem samenwonen en kreeg een baan bij de Nierpatiëntenvereniging. “Ik werkte vijftien uur per week, dialyseerde vier keer per dag en kon verder niet veel. De thuiszorg, Bas en mijn moeder deden het huishouden.”
Een paar weken voor haar havo-eindexamen werd Hester Landa ziek. Van de ene dag op de andere was ze nierpatiënt en moest ze dialyseren. En haar toekomstverwachtingen stevig bijstellen. “Ik was achttien, ik wilde uitgaan en naar de Kunstacademie, maar dat was niet haalbaar. Ik heb een paar maanden op mezelf gewoond, maar werd toen zo ziek dat de artsen me naar huis terugstuurden.” Hester had in die tijd net Bas leren kennen, ging na een tijdje met hem samenwonen en kreeg een baan bij de Nierpatiëntenvereniging. “Ik werkte vijftien uur per week, dialyseerde vier keer per dag en kon verder niet veel. De thuiszorg, Bas en mijn moeder deden het huishouden.”
... dingen waarbij ik me goed voel...
Avontuur
In mei 2003 kreeg Hester een nieuwe nier. Na het eerste, moeilijke, jaar met veel complicaties kwam de nier goed op gang. Hester: “Een van de eerste dingen die we deden om mijn nieuwe leven te vieren, was een vakantie naar Maleisië, met de rugzak.” Hester kon weer bijna alles, maar zwanger worden werd haar door haar artsen afgeraden. “De kans dat mijn nier ermee zou ophouden, was te groot. Toen we dat hoorden, besloten we resoluut: we gaan voor adoptie.”
Maar toen Hester en Bas vorig jaar van vakantie - opnieuw Maleisië - terugkwamen, bleek Hester zwanger te zijn. “Ik schrok zó, ik dacht: ‘O jee, dit kan helemaal niet.’ Maar tegen onze verwachtingen in zeiden mijn artsen dat ze dit avontuur toch aandurfden. Mijn nierfunctie bleek in de tussenliggende jaren namelijk sterk verbeterd te zijn. We waren helemaal in de gloria.”
Vanaf het prille begin van de zwangerschap moest Hester wekelijks voor controle naar het AMC. Er was een grote kans op hoge bloeddruk en zwangerschapsvergiftiging en een vroeggeboorte. “In de 25ste week hadden we alle spullen in huis, in week 30 was er nog niks gebeurd. Ik werd zowaar ongeduldig.” Op 16 april werd Eline, keurig na 39 weken, geboren: een klein maar kerngezond baby’tje. Hester en Bas zijn de gelukkigste ouders ter wereld.
Eigenlijk moet het besef nog steeds doordringen. Bas en ik zeggen nog elke dag tegen elkaar: we hebben echt een kindje, hè? Ze is een wonder. Als ze een beetje groter is, nemen we haar mee om de wereld te ontdekken. Oók Maleisië. Ik zie haar al lopen met zo’n minirugzakje. We gaan samen met Eline genieten van het leven.
Maar toen Hester en Bas vorig jaar van vakantie - opnieuw Maleisië - terugkwamen, bleek Hester zwanger te zijn. “Ik schrok zó, ik dacht: ‘O jee, dit kan helemaal niet.’ Maar tegen onze verwachtingen in zeiden mijn artsen dat ze dit avontuur toch aandurfden. Mijn nierfunctie bleek in de tussenliggende jaren namelijk sterk verbeterd te zijn. We waren helemaal in de gloria.”
Vanaf het prille begin van de zwangerschap moest Hester wekelijks voor controle naar het AMC. Er was een grote kans op hoge bloeddruk en zwangerschapsvergiftiging en een vroeggeboorte. “In de 25ste week hadden we alle spullen in huis, in week 30 was er nog niks gebeurd. Ik werd zowaar ongeduldig.” Op 16 april werd Eline, keurig na 39 weken, geboren: een klein maar kerngezond baby’tje. Hester en Bas zijn de gelukkigste ouders ter wereld.
Eigenlijk moet het besef nog steeds doordringen. Bas en ik zeggen nog elke dag tegen elkaar: we hebben echt een kindje, hè? Ze is een wonder. Als ze een beetje groter is, nemen we haar mee om de wereld te ontdekken. Oók Maleisië. Ik zie haar al lopen met zo’n minirugzakje. We gaan samen met Eline genieten van het leven.
Appeltjes op de Art-bag
Dit jaar krijgen alle collectanten een nieuw presentje: een mooie, duurzame tas met appeltjes, een ontwerp van Hester Landa. Deze Art-bag vervangt de plastic tasjes voor de collectematerialen. Hester schildert al vanaf haar vijfde jaar. De onderwerpen kunnen van alles zijn, het is maar net wat in haar opkomt. Hester: “De Kunstacademie heb ik door mijn ziekte niet kunnen doen, daarom vind ik het nu extra gaaf en stoer dat er toch een van mijn creaties de buitenwereld in gaat. Ik voelde me zeer vereerd dat de Nierstichting voor mijn appeltjes koos voor op de tas.”
