Hoe beleven zij hun nierziekte?
Leven of overleven
‘’Ik mocht de tas voor de Collecteweek 2011 ontwerpen’’
Lizzy, nefrotisch syndroom sinds haar zevende
Klavertje Nier heet de tekening die dit jaar op de ‘collectetas’ staat. Lizzy Munnik is apetrots dat de tas met haar ontwerp aan alle collectanten wordt gegeven als dank voor het collecteren en zo door wel 80.000 mensen gebruikt gaat worden.
Lizzy slaagde deze zomer voor het atheneum. In het najaar hoopt ze met haar studie geneeskunde te kunnen beginnen. Als kind riep ze altijd dat ze later dierenarts wilde worden en ‘als dat niet lukt, dan kan ik altijd nog mensendokter worden.’ In de loop der jaren, en na vele ziekenhuisbezoeken, besloot ze toch voor geneeskunde te kiezen. ‘Het liefst zou ik de kant van het onderzoek opgaan, de wetenschap vooruit helpen.’
Toen ze zeven jaar was, werd bij Lizzy het nefrotisch syndroom vastgesteld. ‘Ik had dikke ogen, geen energie en al m’n eten kwam er weer uit. Tot een paar keer toe stuurde de huisarts mijn moeder met mij naar huis terug met de mededeling dat mijn moeder overbezorgd was. Toen ik steeds zieker werd en er uiteindelijk onderzoek werd gedaan, bleek er toch wat hevig mis te zijn. Het nefrotisch syndroom betekent dat de filters in de nieren niet goed werken. Ze laten eiwit in de urine door, terwijl dat juist in het bloed terecht moet komen. Ik ben snel moe, heb vaak last van hoofdpijn en moet altijd medicijnen slikken. Ook mag ik heel weinig zout en moet ik erg op mijn cholesterolgehalte letten. Maar heel soms neem ik wel een stukje taart hoor, op een verjaardag.’
Lizzy slaagde deze zomer voor het atheneum. In het najaar hoopt ze met haar studie geneeskunde te kunnen beginnen. Als kind riep ze altijd dat ze later dierenarts wilde worden en ‘als dat niet lukt, dan kan ik altijd nog mensendokter worden.’ In de loop der jaren, en na vele ziekenhuisbezoeken, besloot ze toch voor geneeskunde te kiezen. ‘Het liefst zou ik de kant van het onderzoek opgaan, de wetenschap vooruit helpen.’
Toen ze zeven jaar was, werd bij Lizzy het nefrotisch syndroom vastgesteld. ‘Ik had dikke ogen, geen energie en al m’n eten kwam er weer uit. Tot een paar keer toe stuurde de huisarts mijn moeder met mij naar huis terug met de mededeling dat mijn moeder overbezorgd was. Toen ik steeds zieker werd en er uiteindelijk onderzoek werd gedaan, bleek er toch wat hevig mis te zijn. Het nefrotisch syndroom betekent dat de filters in de nieren niet goed werken. Ze laten eiwit in de urine door, terwijl dat juist in het bloed terecht moet komen. Ik ben snel moe, heb vaak last van hoofdpijn en moet altijd medicijnen slikken. Ook mag ik heel weinig zout en moet ik erg op mijn cholesterolgehalte letten. Maar heel soms neem ik wel een stukje taart hoor, op een verjaardag.’
Minder fanatiek
 |
Lizzy was blij verrast toen ze afgelopen winter door de Nierstichting werd gebeld met het verzoek of ze dit jaar de tas voor de Collecteweek wilde ontwerpen. ‘Jaren geleden heb ik eens een tekening voor de Nierstichting gemaakt van een klavertje vier met nieren, Klavertje Nier noemde ik ’m. Die vonden ze toen zo leuk dat ze er ansichtkaarten van hebben laten maken. Toen ik ging nadenken over een ontwerp voor de tas, kwam ik al gauw weer bij Klavertje Nier uit, omdat ik dat toch wel heel toepasselijk en symbolisch vind. Ik heb de kleuren aangepast, maar verder eigenlijk het ‘oude’ ontwerp gebruikt. Het klavertje vier als symbool voor geluk; het steeltje, dat je ook kunt zien als de slang van de dialysemachine, als teken van kwetsbaarheid. Als nierpatiënt ben je tenslotte afhankelijk van die slang, je leven hangt letterlijk aan een draadje.’
