logo

''Ze heeft mijn grootste wens laten uitkomen''

Zus geeft nier aan broer
‘Het is onbeschrijfelijk wat zij voor mij gedaan heeft’, zegt Ronald Arts. Vorig jaar juni kreeg Ronald een nier van zijn zus Bianca. En daarmee zijn vrijheid.

‘Toen mijn zus vertelde dat ze mij een nier wilde geven, heb ik lang gezegd dat ik dat aanbod niet kon aannemen’, vertelt Ronald. ‘Bianca heeft twee kinderen! Maar ze hield vol dat ze het wilde doen. En nu heeft ze mijn grootste wens laten uitkomen.’ Voor Bianca Bussers-Arts stond vanaf dag één vast dat ze haar broer wilde helpen. ‘Ik heb daar helemaal niet over hoeven nadenken, ik had geen twijfels.’
Ruim drie jaar geleden werd vastgesteld dat Ronalds nieren niet meer functioneerden. Hij moest linea recta door naar de dialyse. Hoewel Ronald zich niet heel ziek voelde tijdens de dialyseperiode en kon blijven werken, kon hij niet wáchten tot er een donornier beschikbaar kwam. ‘Dialyseren is geen pretje. Je bent compleet je vrijheid kwijt.’ Hij stond op de wachtlijst voor een postmortale nier toen Bianca opnieuw over donatie bij leven begon. Ronald wilde haar aanbod niet nog eens afwijzen.

Cross over

Ronald: ‘Bianca ging het onderzoekstraject in en alles zag er goed uit. Maar omdat onze bloedgroepen niet overeenkwamen, konden we alleen een cross over doen. Dat betekent dat je ‘ruilt’ met een ander koppel van donor en ontvanger, met wie de bloedgroepen wel matchen. Tot twee keer toe ging dat op het laatste moment niet door. Toen stelden artsen in Nijmegen iets nieuws voor: ze gingen mijn bloedgroep veranderen in die van Bianca zodat ik rechtstreeks haar nier kon krijgen. Deze methode was in Nederland nog maar een paar keer toegepast.’ Ronald moest vervolgens een aantal extra behandelingen ondergaan om de werking van de antistoffen in zijn bloed stop te zetten. ‘Een ingewikkeld verhaal, maar ik vond het allemaal best. Ik wilde zó graag die nier hebben.’

Donor nodig

Ronald en Bianca
Ronald droeg altijd al een donorcodicil in zijn portemonnee. ‘Nooit gedacht dat ik ooit zelf een donor nodig zou hebben. Het is zo belangrijk dat er meer donoren komen. Je redt er het leven van iemand anders mee. Ik vind het top van de Nierstichting dat ze zoveel aandacht besteden aan donorregistratie.’
Over de dagen voor en na de transplantatie weet Ronald niet veel meer. ‘Ik heb het allemaal verdrongen. Ik dacht alleen maar: ik wil dit ziekenhuis uit.’

Het staat Bianca nog wel goed bij. Wat haar vooral verbaasde was dat ze totaal niet nerveus was. ‘Ik was nog nooit in een ziekenhuis geweest, alleen twee keer om te bevallen.’ Ook de voorlichting van de artsen over mogelijke complicaties en risico’s schrokken haar niet af. ‘Op de dag dat het zou gaan gebeuren dacht ik: nu word ik misschien wel zenuwachtig, maar nee hoor. En het is ook echt meegevallen. Ik lag vier dagen in het ziekenhuis en mocht zes weken niet werken. En daarna wás ik er weer. Sporten moest ik in het begin wel opbouwen, maar na een halfjaar was dat ook weer op niveau.’

Eind vorig jaar werd Bianca uitgeroepen tot Venraynaar van 2009, een titel die elk jaar wordt toegekend aan een inwoner van Venray die zich verdienstelijk heeft gemaakt voor een ander. Hoewel ze er helemaal niet van houdt om in de belangstelling te staan, was ze met deze titel wel verguld. Het was de buurvrouw van haar ouders die zorgde dat ze genomineerd werd. Ronald kon het daar alleen maar mee eens zijn. ‘Ik kan niet zeggen hoe blij ik ben met wat mijn zus voor mij heeft gedaan. Ik ben haar eeuwig dankbaar.’ Nier in logovorm