logo

''Actieve donorregistratie moet er hoe dan ook komen''

Nieuwe nier gaf Roy zijn leven terug
Roy Peeters
Onlangs kreeg hij voor de derde keer een donornier en met die nier kreeg hij zijn leven terug. Maar veel andere nierpatiënten wachten nog op een donororgaan. Roy Peeters voelt het als zijn plicht om zo veel mogelijk aandacht voor donorregistratie te krijgen.

Afgelopen november werd hij voor de derde keer getransplanteerd. Hij verhuisde kortgeleden naar het Belgische Leuven om met zijn vriendin Martine te gaan samenwonen. In september begint hij aan een studie maatschappelijk werk, hij doet aan voetbal en amateurtoneel en organiseerde tussen de bedrijven door ook nog de collecte in zijn vorige woonplaats Sittard. Hoe hij dat doet? Roy Peeters is gezegend met een enorm optimisme en een grenzeloos enthousiasme. ‘Ik ben niet iemand om stil te zitten en zolang het Nederlandse donorbeleid niet verandert, voel ik het als mijn plicht om zo veel mogelijk aandacht voor dit onderwerp te krijgen. Samen met een paar vrienden heb ik een theatergroep opgericht, Oppe Kop. Als we een grote voorstelling hebben, hang ik steevast een vlag van de Nierstichting op. Ik kom veel mensen tegen. Negen van de tien keer breng ik ter sprake dat ik nierpatiënt ben. Mensen zijn altijd geïnteresseerd en meestal ontstaat er een levendige discussie en heb ik bereikt dat men er over gaat nadenken.’ Roy juicht het initiatief van de Nierstichtingcampagne over orgaandonatie dan ook toe. ‘Die actieve donorregistratie moet er hoe dan ook komen, mensen moeten er over gaan nadenken en zich als donor laten registreren. Ik zou zelfs nog wel een stap verder willen gaan: wie niet als donor geregistreerd staat, zou ook zelf niet in aanmerking mogen komen voor een donororgaan.’

Gezondheid

Dankzij zijn nieuwe nier heeft Roy's leven een enorme ommezwaai gemaakt. Sterker nog: ‘Ik heb mijn leven teruggekregen,’ zo omschrijft hij het zelf. ‘Voor gezonde mensen klinkt dat misschien vreemd, maar voor mij voelt het wel zo. Je gezondheid is het allerbelangrijkste. Ik kan nu alles wat ik eerst niet kon. Ik ben niet meer gebonden aan drie keer per week dialyseren, ik kan gaan en staan waar ik wil. En ik mag weer gewoon drínken! Dat was vaak zo afzien. Zat ik bij dertig graden met mijn vrienden op het terras, klokten zij het ene biertje na het andere naar binnen, zat ik de hele dag met mijn ene blikje cola. Ik mocht niet meer dan driekwart liter vocht per dag drinken. Wilde ik ’s avonds uit en een beetje drinken, dan moest ik vragen of ik een keer extra kon langskomen voor de dialyse. Of ik at een hele dag niet, zodat ik in ieder geval geen vocht uit het eten binnenkreeg. Dat was natuurlijk ook niet zo gezond.’

Frieten

Roy Peeters
Dat Roy’s tweede nier op zijn negentiende werd afgestoten, was voor een deel aan hem zelf te wijten, realiseerde hij zich later. ‘Achteraf gezien leidde ik een te vrolijk leven, in die tijd vond ik alles belangrijker dan braaf op tijd mijn medicijnen slikken.’ Dat zal hem geen tweede keer overkomen, daarvoor is hij te blij met wat hij nu heeft. Roy realiseert zich dat hij zijn hele leven aan medicatie vastzit en altijd voorzichtig zal moeten zijn met zout en kalium. ‘Ik heb daar nu geen problemen meer mee. Aan zoutloos ben ik inmiddels helemaal gewend. Laatst at ik met vrienden een frietje in de stad. Ik zei: “Wat smaken die frieten vies.” Dat kwam gewoon doordat ik geen zout meer gewend ben.’

Door zijn verhuizing naar België zal Roy dit jaar na afloop van de collecte zijn werkzaamheden als coördinator in Sittard moeten afbouwen. Maar ook in België blijft hij actief voor de Nierstichting. Hij is al gevraagd mee te helpen bij het opzetten van een commissie die zich gaat bezighouden met het nefrotisch syndroom bij kinderen. En Roy zou Roy niet zijn als hij niet onmiddellijk ‘ja’ had gezegd. Nier in logovorm