Hoe beleven zij hun nierziekte?
Leven of overleven
"Ik gaf haar voor de tweede keer het leven"
Zoë Hoogland, nierpatiënt sinds 2000
Zoë betekent leven...
Ariadne en Rick Hoogland hebben 4 kinderen. De jongste - Zoë - is 8 jaar en nierpatiënt. Als zij een half jaar is, wordt nierkanker geconstateerd. Haar nieren worden verwijderd, waarna Zoë elke nacht aan een dialyseapparaat ligt en tegelijkertijd een zware chemokuur moet ondergaan. Wanneer Zoë drie jaar wordt, krijgt zij een nier van haar moeder.
Zöe is het jongste kind uit een gezin met vier dochters. “Zoë was 6 maanden toen kanker werd geconstateerd. Haar nieren moesten er uit en daarna moest ze dagelijks gedialyseerd worden. Door de chemokuur en vervelende complicaties moest ze 3 maanden in het ziekenhuis blijven. Zoë liep een groeiachterstand op en moest vechten voor haar leven”, vertelt haar moeder Ariadne.
Doordat beide ouders zo veel mogelijk bij Zoë willen zijn, is er veel minder aandacht voor de andere dochters: de tweeling Naomi en Yentl (nu 18, toen 10) en Ashley (nu 16, toen 8). “Toen Zoë in het ziekenhuis was, kon ik nauwelijks aandacht aan hen besteden. Ik bracht ze naar bed, maakte hun ontbijt klaar, maar zodra ze deur uit waren, ging ik naar het ziekenhuis. In de tussentijd konden ze nauwelijks een band met hun zusje opbouwen.” Toch heeft het gezin ook positieve herinneringen aan deze moeilijke tijd. “Vooral onze oncoloog gaf ons steeds hoop, maar ook andere artsen en verpleegkundigen zijn we eeuwig dankbaar. Altijd waren ze enorm betrokken, zo nodig draaiden ze zelfs extra nachtdiensten. Zelf maakten we er ook het beste van. Mijn man en ik stelden elkaar steeds gerust, waren om beurten sterk.”
Zöe is het jongste kind uit een gezin met vier dochters. “Zoë was 6 maanden toen kanker werd geconstateerd. Haar nieren moesten er uit en daarna moest ze dagelijks gedialyseerd worden. Door de chemokuur en vervelende complicaties moest ze 3 maanden in het ziekenhuis blijven. Zoë liep een groeiachterstand op en moest vechten voor haar leven”, vertelt haar moeder Ariadne.
Doordat beide ouders zo veel mogelijk bij Zoë willen zijn, is er veel minder aandacht voor de andere dochters: de tweeling Naomi en Yentl (nu 18, toen 10) en Ashley (nu 16, toen 8). “Toen Zoë in het ziekenhuis was, kon ik nauwelijks aandacht aan hen besteden. Ik bracht ze naar bed, maakte hun ontbijt klaar, maar zodra ze deur uit waren, ging ik naar het ziekenhuis. In de tussentijd konden ze nauwelijks een band met hun zusje opbouwen.” Toch heeft het gezin ook positieve herinneringen aan deze moeilijke tijd. “Vooral onze oncoloog gaf ons steeds hoop, maar ook andere artsen en verpleegkundigen zijn we eeuwig dankbaar. Altijd waren ze enorm betrokken, zo nodig draaiden ze zelfs extra nachtdiensten. Zelf maakten we er ook het beste van. Mijn man en ik stelden elkaar steeds gerust, waren om beurten sterk.”
Een engeltje boven haar hoofd
Op een dag komt uit het ziekenhuis onverwacht het bericht dat het niet goed gaat met Zoë. Het meisje heeft een ademstilstand en ligt op de intensive care. Ariadne: “Stomtoevallig was er een longarts aanwezig die snel een beademingsslang kon aanbrengen. Zo werd Zoë voor de dood weggeplukt. Ze had hersenletsel kunnen oplopen, maar niks hoor. Het lijkt wel of er een engeltje boven haar hoofd zweeft. Of het is haar naam die haar beschermt: Zoë betekent ‘leven’.” Intussen houdt één vraag het gezin in zijn greep: hoe komen we aan een nier? De wachttijd voor een onbekende donor is 5 tot 6 jaar. “Dat was voor Zoë te lang. Dus praatten we al snel over een familiedonor en heb ik me laten onderzoeken. Na 6 weken kreeg ik de uitslag: mijn nier was geschikt!” Na haar 3e verjaardag weegt Zoë eindelijk voldoende. De operatie kan doorgaan. “Mijn grootste angst was dat mijn nier niet zou aanslaan, maar de nier werkte! De ontlading was enorm en de tranen stroomden over mijn wangen. Het voelde alsof ik haar voor de tweede keer het leven had gegeven”, vertelt Ariadne. “Zoë is nu 8 jaar en ontwikkelt zich uitstekend. Ze kan goed meekomen met leeftijdgenoten. Ze heeft haar zwemdiploma gehaald en zit bij een echte ballerina op balletles. Als het met Zoë goed gaat, dan gaat het ook goed met ons. Ons gezinsleven is nog nooit zo hecht geweest!”
Lekker rustig
Een jaar later vertelt Zoë: "De laatste tijd is het lekker rustig. Ik ben niet vaak in het ziekenhuis geweest en op school gaat het goed. Bij streetdance heb ik binnenkort een uitvoerin, met een echte jury. Ik vind het werk van de Nierstichting heel belangrijk omdat ze nierpatiënten kunnen opvrolijken en een beter leven geven. Door de collecte kan de Nierstichting nog meer onderzoek doen. Top! en bedankt."
