Actrice Petra Laseur doneerde nier aan onbekende
 |
Nadat Petra Laseur de Grote Donorshow van BNN had gezien, liet het onderwerp haar niet los. ‘Het raakte me diep, het leek me zo’n onmogelijk soort leven aan de dialyse. Ik besloot toen al snel: als ik tijd heb ga ik eens goed nadenken over het afstaan van een nier. Ik heb er twee, terwijl ik er maar één nodig heb. Met die andere kan ik in elk geval één iemand van die vreselijke dialyse afhelpen.’ Begin vorig jaar meldde Laseur zich bij het ziekenhuis. ‘Ik ga het gewoon proberen, was mijn gedachte, voor hetzelfde geld ben ik te oud of niet geschikt.’ Maar van te oud of niet geschikt was geen sprake. Na maanden van onderzoeken waarin ze, naar eigen zeggen, alle afdelingen van het ziekenhuis zag en van onder tot boven en van achter naar voren werd onderzocht, bleek dat niets donatie in de weg stond. ‘Ik was zó blij met dat bericht. We konden dóór. En natuurlijk is het ook heel prettig te weten dat je kerngezond bent.’ Nooit heeft ze een moment van twijfel gekend; de risico’s die bij een operatie horen, nam ze voor kennisgeving aan. ‘Ik wilde dit gewoon, ook al kan ik misschien niet eens exact omschrijven waarom. Hou het er maar op dat ik gewoon iets héél aardigs wilde doen. En voor complicaties was ik niet bang. Je kunt ook aan een snee in je vinger doodgaan, weet je.’
Positief en nuchter
Pas toen zeker was dat ze nierdonor zou worden, lichtte Laseur haar zoons en haar vriendenkring in. De reacties waren, voorzichtig uitgedrukt, divers te noemen. ‘Sommigen kwamen niet verder dan: “Jíj bent gek” of “Waaah, wat eng!” Gelukkig reageerden anderen, onder wie mijn kinderen, positief en nuchter.’
Nadat het ziekenhuis een match met een geschikte ontvanger had weten te vinden, was het uur U daar. De operatie duurde drie à vier uur, de pijn erna was ‘behóórlijk’. Blijmoedig: ‘Nee, dat viel niet tegen. Ik wist dat dat zou komen, daar was ik keurig op voorbereid.’ Over de behandeling in het ziekenhuis is Petra Laseur vol lof. ‘Vanaf de eerste dag dat ik daar binnenliep ben ik fantastisch en zéér zorgvuldig behandeld. Je weet voortdurend wat er te gebeuren staat en wat je kunt verwachten.’
Nadat het ziekenhuis een match met een geschikte ontvanger had weten te vinden, was het uur U daar. De operatie duurde drie à vier uur, de pijn erna was ‘behóórlijk’. Blijmoedig: ‘Nee, dat viel niet tegen. Ik wist dat dat zou komen, daar was ik keurig op voorbereid.’ Over de behandeling in het ziekenhuis is Petra Laseur vol lof. ‘Vanaf de eerste dag dat ik daar binnenliep ben ik fantastisch en zéér zorgvuldig behandeld. Je weet voortdurend wat er te gebeuren staat en wat je kunt verwachten.’
Anonieme brief
Zodra de nier was uitgenomen, werd deze bij de ontvanger in de naastgelegen operatiekamer ingebracht. Na de operatie lagen beide patiënten op dezelfde afdeling te herstellen. Laseur: ‘Bij anonieme donaties weten donor en ontvanger niet van elkaar wie ze zijn. Maar natuurlijk waren we allebei wel heel benieuwd hoe het met de ander ging. De verpleegkundigen hielden ons op de hoogte. Gelukkig ging het met hem – ik weet alleen dat het een man is – ook goed.’ Vijf dagen na de operatie mocht de kersverse nierdonor naar huis. En dat viel tegen. ‘Ik was verre van pijnvrij, liep zo krom als een hoepel en had geen idee hoe ik mijn bed in en uit moest komen. Ik woon alleen, mijn kinderen wonen niet in de buurt, mijn vriendinnen zijn allemaal boven de zeventig, maar de verschillende instanties hadden besloten dat ik geen hulp nodig had. Hoe verzinnen ze het! Ik voelde me aan mijn lot overgelaten. Al was er alleen de eerste twee dagen maar iemand langsgekomen om me te leren hoe ik me moest douchen en hoe ik het beste in en uit bed kon klauteren.’
Het nazorgtraject verdient veel verbetering, maar voor het overige kijkt Laseur met niets dan voldoening op de periode terug. ‘Na een week of vier was de ergste pijn voorbij en kon ik weer voorzichtig beginnen me voor te bereiden op Soldaat van Oranje. Een week later kreeg ik een anonieme brief van de ontvanger. Dat was een geweldig moment. Ik weet niet hoe deze man heet of waar hij woont, ik weet wel dat mijn nier héél goed terecht is gekomen. En dat geeft me ongelooflijk veel voldoening. ’t Is dat ik nu nog maar één nier heb, anders zou ik het zo weer doen. Ik kan natuurlijk niet zeggen “Jongens, dat moet je ook doen,” maar voor mensen zoals ik – 65+, alleenstaand en kerngezond – zou het misschien iets zijn om eens over na te denken.’
Het nazorgtraject verdient veel verbetering, maar voor het overige kijkt Laseur met niets dan voldoening op de periode terug. ‘Na een week of vier was de ergste pijn voorbij en kon ik weer voorzichtig beginnen me voor te bereiden op Soldaat van Oranje. Een week later kreeg ik een anonieme brief van de ontvanger. Dat was een geweldig moment. Ik weet niet hoe deze man heet of waar hij woont, ik weet wel dat mijn nier héél goed terecht is gekomen. En dat geeft me ongelooflijk veel voldoening. ’t Is dat ik nu nog maar één nier heb, anders zou ik het zo weer doen. Ik kan natuurlijk niet zeggen “Jongens, dat moet je ook doen,” maar voor mensen zoals ik – 65+, alleenstaand en kerngezond – zou het misschien iets zijn om eens over na te denken.’
