Af en toe barst de bom

In onze maatschappij wordt vaak gesproken over balans. Balans tussen werk en privé, balans in je voeding, balans in je relatie. Soms is die balans zoek. Als ik praat over Bram zeggen mensen vaak: 'het is voor jou vast niet makkelijk dat Bram nierpatiënt is.' En dat is waar. Het is niet altijd makkelijk. Bram kan nu eenmaal niet altijd doen wat hij zou willen. Dus ben ik kostwinner, huisvrouw, moeder en echtgenote tegelijk. Dat is een kwetsbare positie, waardoor de balans af en toe weg raakt.

De druppel

Soms wordt het me allemaal even teveel. Als Bram zich beroerd voelt bijvoorbeeld, moe is, of als er weer een ziekenhuiscontrole voor de deur staat. Meestal denk ik 'even slikken, adem in, adem uit, en doorgaan’. Maar af en toe barst de bom. Dat gebeurt voornamelijk als Bram en Lotte een discussie hebben. Zo'n ouder-kinddiscussie die maar niet eindigt, over onbenullige dingen, die dan wel de druppel vormt. Laatst was er zo’n avond.

Ik ben ook maar een mens!

Ik stond stampvoetend in de keuken. Brullend dat ik toch óók maar een mens ben; dat ik wilde dat Bram gezond was; dat Lotte niet zomaar van alles eruit kan flappen; dat we nou eenmaal niet overal hetzelfde over denken. De doos tissues ging leeg, de aardappelen brandden bijna aan, de bloemkool was zo doorgekookt dat er geen papje meer nodig was. Ik bleef maar huilen boven de potten en pannen. Kon niet meer stoppen.

Oorverdovend stil

Intussen werd het in de woonkamer oorverdovende stil. Vol verbazing vroegen Bram en Lotte wat deze uitbarsting te maken had met hun discussie? Waarop ik alleen maar kon snikken en snotteren -  dat ik gewoon even wilde huilen, nee jánken. En dat ik armen om me heen wilde, een brede schouder om op te leunen en de liefdevolle vraag of het allemaal wel gaat.

Natuurlijk ging het meteen een stuk beter, want juist zo'n uitbarsting, even hardop zeggen dat je je klote voelt, zorgt voor herstel in de balans. Bram is blij dat ik soms even huil, opkroppen is volgens hem funest op termijn.

Grote panda-ogen

Lotte vroeg of ik een lekker kopje thee wilde, en kroop naast me op de bank. Ik veegde mascara over m'n wangen, glimlachte met grote panda-ogen en voelde me een stuk beter. De discussie tussen Lotte en Bram verdween naar de achtergrond. Het avondeten schoot erbij in; dan maar gewoon een boterham. Maar ik was omringd door de mensen waar ik het meest van houd, die er voor me zijn, zoals ik er ook voor hen ben. Altijd. Op die uitbarstingen na dan.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: