D-day

Eindelijk is daar vrijdag 26 augustus. De dag dat niet alleen mijn vriend jarig is, maar ook de uitslag komt wie de nierdonor zal worden van onze buurman! De buurvrouw en ik hebben nog steeds de insteek: het is geen wedstrijd, het beste voor onze buurman.

'Wat gaat u nu kiezen?'

Samen met onze buren komen wij op de afspraak in het ziekenhuis. Ook zij hebben hiernaar uitgekeken. Dan gaat de dokter een en ander uitleggen. Dat onze buurvrouw en ik allebei geschikt zijn als donor. Dat er nauwelijks verschil zit in de kwaliteit van onze nieren. Wij kijken elkaar aan en glimlachen. Dat is goed nieuws! Wij kijken vervolgens beiden naar de dokter en vragen ons tegelijk af: wat gaat u nu kiezen?

Oeps

Maar: de dokter kiest niet. In plaats daarvan stelt de dokter een vraag: 'Hebben jullie het hier zelf al over gehad? Wie van jullie de donor wordt?' Oeps, die vraag hadden we niet verwacht. Ons was verteld dat de dokter ging kiezen.

Als beide nierdonoren geschikt zijn, heeft het ziekenhuis er de voorkeur aan dat betrokkenen zelf het vraagstuk oplossen. Aangezien er geen medische gronden zijn voor een besluit, worden er andere vragen gesteld. Vragen die meer ethisch en emotioneel van aard zijn. Poeh, nu wordt het ineens lastig. Hierop waren wij niet voorbereid.

Meer tijd nodig

De dokter biedt ons meer tijd aan. De buurvrouw en ik worden nog aangemeld voor een CT-scan om te kijken hoe onze nieren en aderen in ons lichaam zitten. Mogelijk volgt op basis van die uitslag nog een keuze op medische gronden, al verwachten we het niet.

Dat biedt in elk geval meer tijd om in gesprek te gaan over de ethische en emotionele vragen. In veel gevallen, waarbij de partner een geschikte donor is, kiezen gever en ontvanger om het samen op te lossen. Ik heb daar als buitenstaander ook een beeld bij. Als ik donor zou kunnen zijn voor mijn eigen partner, dan zou dat zeker mijn voorkeur hebben. Maar iedereen kan daar anders over denken. Als partner heb je ook samen een gezin. Als je allebei in het ziekenhuis ligt, ben je ook beiden (tijdelijk) uitgeschakeld en heb je hersteltijd nodig.

Teleurstelling

Ik voel een enorme teleurstelling. Niet omdat ik wel of niet gekozen ben. Maar omdat ik uitkeek naar duidelijkheid - en die is er nog steeds niet. Het was stiekem wel makkelijk geweest als de dokter zou kiezen. Nu moeten wij met lastige vragen aan de slag.

Fijne gedachte

Ik wilde mij er niet gemakkelijk vanaf maken, maar ik heb samen met mijn vriend, de buren het volgende voorgesteld: ik bied jullie mijn nier aan en jullie mogen samen beoordelen of jullie zelf een keuze kunnen maken. Als buitenstaander wil ik bij deze beslissing niet tussenbeide komen. Het kan niet anders dan een fijne gedachte zijn, dat je iemand op de reservebank hebt zitten. Zie het als een extra kans op een betere toekomst.

Chantal

Chantal is 35 jaar oud en woont samen met Frans. Zij wil haar nier doneren aan haar buurman en heeft zich daarom opgegeven als donor.

Terug naar boven

Reacties: