Een feestje op z’n tijd

Ja hoor, Bram heeft onlangs Abraham gezien!. Zo’n mijlpaal als een 50e verjaardag is een mooie gelegenheid voor een feestje, dus zijn we een paar maanden geleden op zoek gegaan naar een gezellig zaaltje. We hebben namelijk best een leuk huis, maar bijna 50 man tegelijk binnen is toch iets te veel.

Al zenuwachtig?
Toen de datum voor het feestje vaststond hebben Lotte en ik een uitnodiging gemaakt en geprobeerd om Bram nieuwsgierig te maken. Al weken lang vroeg Lotte hem of hij al zenuwachtig was voor z’n feestje. Wanneer Bram dan zei dat dat niet het geval was, lachte ze vol vertrouwen met de opmerking erbij dat hij eigenlijk wél zenuwachtig zou moeten zijn.

Voorpret
De afgelopen weken zochten we met elkaar regelmatig allerlei muzieknummers op en verzamelden we ze in playlists op Spotify. Zo hadden we een lijst met ‘binnenkomst-muziek’, ‘dans-disco’, ‘fout’, ‘Nederlandstalig’, en Bram’s favoriete dj’s als Hardwell, Tiësto en Armin van Buuren.
Lijstjes met uitgenodigde gasten, lijstjes met boodschappen, mailtjes en appjes met geaccepteerde uitnodigingen..., Lotte en ik hadden het er maar druk mee. Bram bemoeide zich er niet te veel mee. Verstandig, want de laatste weken waren toch al aardig gevuld geweest met allerlei sociale verplichtingen. En ja, als Abraham werd hij natuurlijk wel geacht aanwezig te zijn op zijn eigen feestje!

Helpende handjes
Zaterdagmiddag werd de auto volledig volgeladen met frisdranken, bier en wijn, tassen met hapjes, zoutjes, ballonnen en slingers. Met behulp van een goede vriend werd de feestlocatie versierd en de koelkasten gevuld. Lotte had een paar vriendinnen gevraagd om achter de bar te staan. Dat wilden de dames wel, ze houden wel van een feestje, dus dat was helemaal super. Zo, dan hoefden wij zelf niet de hele avond rond te draven.

Op en top genieten
Wat een geslaagde avond was het. Er waren gasten van 6 tot 91 jaar oud. Bram z’n hoofd stond als foto op de mini-tompouce die bij de koffie en thee werd geserveerd. De drank vloeide rijkelijk, zonder dat het een dronkemansfeest werd. Er werd gezongen, niet mooi maar wel hard, zullen we maar zeggen. Oude vrienden hadden alle gelegenheid om eens even lekker bij te praten, familieleden kletsten bij met vroegere buren van ons. Veel gelach, veel muziek, veel plezier. Bram heeft genoten.

Moe maar voldaan
De volgende ochtend hebben we de resterende spullen opgehaald en het zaaltje weer opgeruimd en netjes achtergelaten. Thuis ging bij Bram het lichtje uit, hij verdween naar boven. Lotte en ik ploften op de bank, moe maar voldaan.
Zo’n feestje is een aanslag op je portemonnee, je gezondheid en je conditie, dat waren we in elk geval met elkaar eens. Maar soms moet dat kunnen, en het is iets waar je weer jaren met plezier op kunt terugkijken. Over 10 jaar, dan vieren we, bij leven en welzijn, gewoon weer een mooie mijlpaal.

Jolanda

Jolanda heeft een dochter (Lotte) en is getrouwd met Bram, die nierpatiënt is. De komende tijd vertelt Jolanda hoe het is, voor Bram en haar gezin, om te leven met een nierziekte.

Terug naar boven

Reacties: