Een gemaskerd bal

Bram en ik hebben het regelmatig over mijn blogs. Bram vindt zelf dat zijn en ons verhaal helemaal niet zo interessant is. Hij is langzamerhand gewend aan zijn dagritme, bewaakt zijn grenzen, heeft leren leven met het lage energiepeil, en vindt vooral dat hij niet moet zeuren.

Een kijkje in ons leven
Wanneer ik een blog heb geschreven laat ik die vooraf altijd aan Bram en Lotte zien. Elk verhaal is immers een kijkje in ons leven, dan mogen zij van te voren weten wat ik daarover schrijf. En natuurlijk mogen ze er ook iets van vinden. Meestal zijn er wat hen betreft geen zaken die ze te persoonlijk vinden om te delen, en zijn ze het eens met mijn blik op onze manier van omgaan met Bram’s nierziekte.
Maar wat gebeurt er nou thuis wanneer Lotte en ik er niet zijn? Op het moment dat één van ons thuiskomt, is Bram eigenlijk altijd opgewekt. Zijn eerste opmerking naar Lotte of mij is altijd: ‘Dag schoonheid, hoe is het?’ Ook wanneer hij net op bed heeft gelegen om te rusten of te slapen is zijn humeur altijd goed.

Bekentenis
Onlangs deed Bram een bekentenis. Hij vertelde aan een vriend van hem dat hij regelmatig overdag helemaal niet zo opgewekt is. Dit zei hij tussen neus en lippen door, maar ik merkte dat ik gelijk op scherp stond. Want juist de laatste jaren proberen we opener naar elkaar toe te zijn over hoe je je voelt en in je vel zit.

Bram heeft lang geprobeerd om Lotte en mij niet te belasten met zijn sores. Hij ging alleen naar controleafspraken, zei eigenlijk altijd dat het goed ging, en ging vooral maar door. De laatste jaren hadden we dat anders aangepakt. Ik ga tegenwoordig altijd mee naar het UMC. Bram heeft beloofd om beter op zijn grenzen te letten, en vooral ook om opener te zijn over hoe hij zich voelt.

Een hardnekkige gewoonte
En nu toch weer zo’n opmerking over hoe hij zich voelt wanneer hij alleen is. Het blijft maar door m’n hoofd spoken. Bram probeert Lotte en mij te ontzien, en dat is hartstikke lief. Het is een hardnekkige gewoonte van hem om ons niet te belasten met zijn ziekte. Maar het hoeft niet. Ik heb weer tegen Bram gezegd dat we samen sterk zijn, en samen ook de slechte momenten moeten kunnen delen. Het huwelijk is nu eenmaal ‘Goede Tijden Slechte Tijden’, maar dan in ‘real life’. Pieken en dalen, de lusten en de lasten, het hoort er allemaal bij.

Eerlijk, is eerlijk
Bram gaat weer proberen om niet alles zelf te willen oplossen, zo heeft hij beloofd. Hij mag, net als iedereen, gewoon laten merken wanneer hij zich niet lekker voelt. Of chagrijnig is, of geen zin heeft in sociale verplichtingen. Het blijft een kwestie van aangeven. En eerlijk is eerlijk, ik heb lang niet altijd in de gaten of zijn opgewekte gedrag echt is of slechts een houding.

Het leven is een feestje, zegt men, waarbij je zelf de slingers moet ophangen. Dat proberen we dan ook. Ik moet af en toe bedenken dat het echt niet elke dag feest kan zijn. Bram moet weer even beseffen dat hij voor mij en Lotte geen masker hoeft op te zetten. Een gemaskerd bal is leuk met Halloween, maar ook dat is tenslotte maar één dag per jaar...

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: