En ik? Ik was alleen maar trots.

Eindelijk was het zaterdag 10 december, de dag van de Rode Loper Kersteditie. Ons streefbedrag voor sponsorgeld was gehaald. We hadden het tussendoor een paar keer verhoogd, en zelfs daar waren we overheen gegaan. Heel veel mensen hadden ons gesteund en succes gewenst. Links en rechts waren rode kledingstukken en accessoires bij elkaar vergaard. Om energie te sparen, had Bram zich de dagen ervoor extra rustig gehouden.

Wat was het leuk!

We hadden er zin in. Om met elkaar te lopen rond Naarden, stil te staan bij nierziekte en alle gevolgen daarvan. We wilden vooral met elkaar ook een gezellige avond hebben, onder het genot van het beloofde lichtspektakel, de muziek en het bezoek aan de kerstmarkt. En wat was het leuk en gezellig! Ondanks de druipende neuzen door de regen. Het was vooral het gevoel van saamhorigheid, waardoor we met elkaar een warm gevoel kregen.

Beduusd

Gewapend met lichtjes, paraplu's en poncho's trok de stoet rond Naarden Vesting. En ineens was het klaar, werden we binnengehaald met applaus van onder andere de mascottes Niertje & Noortje. Wat beduusd keken we rond. Al snel werd duidelijk dat we net buiten de Vesting de afslag van de 5-km-route hadden genomen. Bram keek me vastberaden aan en zei 'Nee, daar doe ik het niet voor, ik heb me ingesteld op 7,5 km en nu lóóp ik ook die 7,5 km. Regen of geen regen!' (Brams tweede naam is Eigenwijs, had ik dat al eens verteld?). Dus liepen wij, samen met nog twee andere teamleden, de Utrechtse Poort weer uit, terug naar het punt waar de afslag naar de langere route was. De overige teamleden zochten alvast de warme chocolademelk en poffertjes op, met de belofte op ons te wachten.

Verdiend

Stevig doorlopend passeerden wij eenzame verkeersregelaars en volgden we de bordjes. Dit stuk van de route was opvallend rustig. Blijkbaar waren we één van de laatsten, of waren meer mensen - ook door de regen - eerder afgeslagen naar de Vesting. Uiteindelijk kwamen we voor de tweede keer bij het eindpunt, en werden voor de tweede keer onthaald als winnaars. Bram keek me aan, haalde diep adem, en zei 'Zo, nu is het applaus verdiend, nu slaap ik goed vannacht.' En ik? Ik dacht alleen maar hoe trots ik op hem was!

Liefdevol nieuwjaar

Vanaf deze plek wensen Bram, Lotte en ik iedereen een goed, gezond en liefdevol nieuwjaar!

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: