Even mopperen en dan weer door

Een griepgolf legde de afgelopen weken half Nederland plat. Siberische kou stroomde ons land in. Ik geniet van de kou en zon, maar kijk ook verlangend uit naar de lente. Ik kan niet wachten op wat warme zonnestralen om meer energie te krijgen. Intussen lijkt het wel of Bram steeds minder energie heeft. 

Medicatie blijft

Bram heeft contact met z’n arts gehad, over de laatste labuitslagen. Het eiwitverlies lijkt zich weer wat gestabiliseerd te hebben, dat is altijd goed nieuws. Er is uitgebreid gesproken over het laatste toegevoegde medicijn, waarvan Bram merkt dat het hem zoveel energie kost. Het liefste zou hij het niet meer gebruiken. De nefroloog snapt dat wel, begrijpt dat Bram zich zo graag wat fitter wil voelen. Maar ja, als arts wil hij ook dat de nierfunctie voldoende blijft om zo lang mogelijk dialyseren uit te stellen. Dat is wat hem betreft het belangrijkste doel. Dus Bram en ik praten er over en hij slaapt er een nachtje op. Uiteindelijk besluit Bram inderdaad het advies van de arts op te volgen. De extra medicatie blijft.

Een win-win situatie

Het is voor Bram een constante strijd, vol pieken en dalen. Daarnaast ben ik momenteel ook niet altijd even gezellig. De griepgolf heeft op mijn werk ook toegeslagen en verschillende collega’s zijn geveld. En al kan ik niet alles bijhouden, ik probeer dat wel. Met als gevolg dat ik nogal kriegelig reageer. Zelfs Lotte valt het op. Dat oude excuus van me, de overgang, daar trappen zowel Bram als Lotte niet meer in. 

Dus om m’n hoofd leeg te maken, en wat aan m’n conditie te doen, ben ik ingegaan op Lotte’s idee om samen te gaan zwemmen. Niks gezellig samen keuvelend een beetje bewegen, maar serieus baantjes zwemmen. Heerlijk! M’n hoofd raakt inderdaad leeg en het is goed voor m’n lijf. Zo is het een win-win situatie voor ons allemaal; Lotte en ik sporten samen, en Bram zit niet opgescheept met een kriegelige echtgenote die thuis d’r werk niet kan loslaten. 

Ieder z’n uitdaging

Intussen kijken we naar de sportieve prestaties op de Olympische Spelen, zien we hoe de Eerste Kamer vóór de Donorwet stemt, en volgen we vol verbijstering de bakken vol negatieve kritiek hierop. Zoals iemand zo mooi verwoordde op Facebook: ‘Dames en heren complotdenkers. Niet de overheid wil dat u uw organen doneert, maar ernstig zieke medeburgers.’ Voor mij is het simpel: aanmelden als donor was altijd al een keuze, net zoals afmelden mogelijk blijft. 

We halen tassen vol fruit en groenten in huis. Ik roerbak er op los, of maak een zoutarme stamppot met draadjesvlees. De uitdaging om zoutarm en gezond te koken, van begin dit jaar, staat nog steeds. Het valt niet altijd mee om weer iets op tafel te zetten wat we allemaal lekker vinden. Maar het lukt gelukkig steeds beter. 

Bram blijft hopen op andere tijden, waarin hij zich beter voelt. Hij voert z’n eigen strijd, tegen z’n lijf, en tegen de eenzaamheid van de lange dagen alleen thuis. Ik neem me voor om me minder druk te maken over zaken waar ik geen grip op heb, zoals die griepgolf bijvoorbeeld. We zijn het er in elk geval over eens dat we een slechte dag, of een slecht humeur, niet op elkaar moeten afreageren. We zullen heus wel weer eens mopperen, dat hoort erbij. Maar dan ook gewoon even je hart luchten, en daarna weer terug tot de orde van de dag. Gewoon even laten razen, en dan tegen elkaar zeggen dat het genoeg is met dat mopperen. Hoppakee, klaar ermee!

Jolanda

Jolanda heeft een dochter (Lotte) en is getrouwd met Bram, die nierpatiënt is. De komende tijd vertelt Jolanda hoe het is, voor Bram en haar gezin, om te leven met een nierziekte.

Terug naar boven

Reacties: