Helaas liep alles anders

In januari dit jaar schreef ik dat we moesten wachten tot mijn broer Henk getransplanteerd mocht worden. En dat ik het blog weer op zou pakken als er nieuwe ontwikkelingen kwamen. Het leek erop dat de niertransplantatie half augustus eindelijk zou gaan gebeuren. Ik was er helemaal klaar voor, en mijn broer nog veel meer.

Afwijking te zien

Helaas liep alles anders. Eind mei werd ik opgeroepen voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Anderhalve week daarna werd ik gebeld door mijn huisarts: er was op de foto’s een afwijking te zien, ik mocht me ruim een week later melden in het ziekenhuis voor nader onderzoek. Tijdens het bewuste telefoontje schoot alleen maar door me heen: ‘Niet nu…’. Aan wat er met mij aan de hand zou kunnen zijn dacht ik nauwelijks; vooral de aanstaande nierdonatie aan mijn broer moest wat mij betreft kunnen doorgaan…

Op weg naar het ziekenhuis kon ik me nog niet voorstellen dat er iets niet in orde zou zijn. Ik voelde me kerngezond en rekende me gemakshalve bij de groep vrouwen bij wie ‘het’ naderhand toch niets zou blijken te zijn. Niets was minder waar. De foto’s, de echo, de MRI en het biopt maakten duidelijk dat ik borstkanker had.

Niet meer mogelijk

Met de chirurg besprak ik mijn aanstaande nierdonatie. Al snel werd duidelijk: de nierdonatie was niet meer mogelijk. Het protocol schrijft nu eenmaal voor, dat als je kanker hebt (gehad), je niet mag doneren; dat is in het belang van je eigen gezondheid. Daar valt natuurlijk alles voor te zeggen. Maar iets waar je twee jaar naar toe hebt geleefd en gewerkt, laat je niet zomaar achter je.

Weer de onzekerheid

Toch is me dat ondertussen gelukt. Hoe bijzonder wrang ik het ook vind voor m’n broer dat ‘in het zicht van de haven’ ons mooie, hoopvolle plan van de baan is. In de afgelopen twee jaar, waarin de nierdonatie vaste vormen kreeg, is hij namelijk wél veel zieker geworden. Een andere donor is ook niet zomaar gevonden, al zijn de eerste stappen daarin wel gezet. Voorlopig is er weer de onzekerheid en het overleven ten voeten uit, terwijl er ‘licht aan het eind van de tunnel gloorde’, zoals mijn broer dat altijd zegt.

Dankbaar

Al met al ben ik een dankbaar mens. Omdat ik tot voor kort volkomen gezond was en de vooruitzichten dusdanig zijn, dat ik dat op een zeker moment weer zal zijn. Dankbaar ook dat er zoveel mensen support toonden tijdens het screeningsproces én daarna. Geloof me: dat heb je nodig! Ik ben ook dankbaar dat ik mijn ervaringen heb mogen delen via de blogs voor de Nierstichting. Hopelijk heb ik mensen kunnen inspireren, of tenminste aan het denken kunnen zetten over nierdonatie en wat daar zoal bij komt kijken.

Kracht en doorzettingsvermogen

Ook al kon ik zelf de ‘klus’ niet afmaken: ik wens iedereen die gaat doneren (of iets dergelijks overweegt) kracht en doorzettingsvermogen toe. Dat laatste wens ik zeker ook de ontvangers toe in de hoop dat voor hen óverleven weer léven wordt.

Dank aan iedereen

En ik dank iedereen die ooit mijn blogs heeft gelezen voor de aandacht, interesse en de mooie reacties. Allemaal het goede gewenst in alle opzichten!

Liefs, Alice

Alice

Alice hoopt begin 2017 een nier te kunnen doneren aan haar broer Henk, die nierpatiënt is. Alice is getrouwd met Harry, en samen hebben ze drie kinderen: Laurens (22), Lotte (20) en Lennard (17).

Terug naar boven

Reacties: