Het liefst zou ik haar vasthouden

We werden geïnterviewd voor een lokale krant, om aandacht te vragen voor de kersteditie van de Rode Loper op 10 december. Ruim een uur hebben Bram en ik zitten praten met een journaliste; daarna nog een fotootje - en vervolgens over tot de orde van de dag. Een week later kwam de tekst binnen. Ik las het stuk, en wist niet goed wat ik ervan vond. Bram las het ook: 'Het klopt toch allemaal? Het is zoals het is.' Wat was het dan wat ik voelde? Ik las een blog van mezelf na, en daarna nog een keer het interview. Toen viel het me op. Een ander beschreef nu, waarmee wij dagelijks worden geconfronteerd.

Grote impact

De nierziekte van Bram lijkt voor ons gewoon. Na al die jaren heeft Bram geaccepteerd dat hij niet 'alleen maar iets aan z'n nieren heeft'. Ik ben eraan gewend dat we in de weekenden niet te veel kunnen plannen. Maar hoe groot de impact is, merken we de laatste tijd aan Lotte - al zal ze dat niet gauw toegeven.

Op adem komen

 Een paar weken geleden vertelde ze - tussen neus en lippen door - dat ze een gesprek had gehad met haar SLB'er (een soort klassenmentor). Aangevraagd door haarzelf, omdat ze merkte dat ze zich toch wel ongerust maakte. Over Bram, over een ander familielid die ziek was, over van alles. Niet lekker in haar vel. Lotte was in tranen uitgebarsten, kon alleen maar huilen. Haar leraar had zo goed mogelijk geprobeerd eruit te krijgen wat er nu precies was. Op school is nu afgesproken dat ze, als het haar even te veel wordt, de klas kan uitlopen. Even op adem komen.

Verdriet overnemen

Bram en ik schrokken ervan. Hadden we iets gemist? Aangenomen dat Lotte het allemaal wel aankon? Ik voel me schuldig, ben bang dat ik haar soms te veel belast met mijn zorgen. Bram had al eerder het idee dat Lotte dingen opkropte, maar kon z'n vinger er niet opleggen. Lotte zegt dat we ons niet druk moeten maken, dat ze echt niet naar de huisarts hoeft. Ze kan goed praten met een klasgenootje, we hopen dat ze dat ook doet. Het liefste zou ik haar gevoel, haar onrust en verdriet overnemen - haar vasthouden en overal voor beschermen. Maar dat gaat niet. Lotte is een jongedame die weet wie ze is, en weet wat ze wil.

Lotte beschermt degenen die haar dierbaar zijn. Dat doet ze goed. Nu kunnen wij alleen maar hopen dat ze zichzelf daarbij niet vergeet.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: