Het vallen van het blad kleurt m'n dag

Herfst. September. In de tuin zijn talloze spreeuwen neergestreken die zich tegoed doen aan de vele trossen druiven. Onze kat, Elmo, kijkt z'n ogen uit bij al dat gefladder zo vlak voor z'n neus. Lotte zit weer helemaal in het ritme van school en stage. Dit is haar examenjaar, en ze denkt al hard na over een vervolgstudie.
Wat doet ze het toch goed en wat zijn we trots! Wanneer ze inderdaad verder gaat naar het HBO, moet ze zeer waarschijnlijk ook op kamers. Dat wordt voor haar een hele nieuwe fase.

Van drie naar twee
Ook voor Bram en mij zal er dan veel veranderen. Want nu zijn we met z'n drieën en doen we, naast onze eigen dingen, ook nog veel samen als gezin. En wanneer Bram niet fit genoeg is, dan gaan Lotte en ik regelmatig samen op pad. Het kan zijn dat we gewoon even boodschappen doen, samen shoppen, of op verjaarsvisite gaan.

Als de kat van huis is
Bram heeft op zulke momenten het huis voor zichzelf en kan dan doen en laten wat hij wil. De ene keer komen we thuis en is hij bezig met het maken van een ladekast voor in de hal, terwijl een volgende keer het huis in stilte is gehuld en Bram diep in slaap is. Voor ons is het elke keer weer een verrassing.

‘Niet fit’
We zijn als gezin al jaren gewend aan de momenten dat Bram moet toegeven aan zijn lichaam en lage energiepeil. Ook onze familie en vrienden weten dat Bram liever altijd present zou zijn bij verjaardagen en feestjes. Vroeger werd gevraagd waar Bram was. Tegenwoordig krijg ik een opmerking in de trant van 'Bram niet fit vandaag?'
‘Niet fit’ is de term die we zelf ook meestal gebruiken. Weinig puf, bekaf, allerlei synoniemen hebben de revue gepasseerd. Maar op één of andere manier voelt ‘niet fit’ voor ons als meest toepasselijk en geaccepteerd. Of we zijn er gewoon aan gewend geraakt, dat kan ook.

Voorzichtig vooruitdenken
In elk geval staan we met elkaar aan het begin van de herfst. Het begin van het examenjaar voor Lotte. Over een paar maanden gaan we met z'n drieën naar een aantal open dagen. Daarna gaan Bram en ik voorzichtig denken én hopelijk wennen aan de gedachte dat zij ooit op kamers woont. Dat ze in de weekenden thuiskomt met verhalen en tassen vol wasgoed.

Samen collecteren
Maar nu is het nog september. Ik verheug me op een mooie kleurrijke herfst. Eerst weer een paar doordeweekse avonden op pad voor de jaarlijkse collecte van de Nierstichting. Wie weet, misschien gaat Lotte wel gezellig mee. Dit jaar kan het nog.

Jolanda

Jolanda heeft een dochter (Lotte) en is getrouwd met Bram, die nierpatiënt is. De komende tijd vertelt Jolanda hoe het is, voor Bram en haar gezin, om te leven met een nierziekte.

Terug naar boven

Reacties: