Ik droom van een opgeruimd terras

In m'n eerste blog beschreef ik hoe Bram hele dagen alleen thuis is, wanneer Lotte en ik naar school en werk zijn. Vaak wordt hem gevraagd wat hij dan de hele dag doet. Bram probeert altijd op tijd op te staan om samen met mij nog even koffie te drinken, voor ik de deur uit ga. Hij eet, neemt halverwege de ochtend zijn medicijn, kijkt zijn mail na en gaat vaak eind van de ochtend weer een poosje op bed liggen. Waarom? Omdat hij moe is, futloos. De ene dag rust hij, een andere keer valt hij ook echt in slaap. Wanneer Lotte in de loop van de middag thuis komt, roept ze voorzichtig naar boven. Komt er geen reactie omdat Bram slaapt, dan maakt ze niet te veel lawaai.

Home made

Bram probeert vaak in de middag wel iets te doen. Dit kan een licht huishoudelijk karweitje zijn. Maar hij doet liever iets wat hij leuk vindt. Hij vindt het heerlijk om iets van hout te maken. En dan niet iets kleins, nee, het liefst groot, groter, grootst. Een aantal jaar geleden is hij begonnen aan een tuinveranda. Nee, eentje die hij zelf heeft bedacht en volledig zelf heeft gemaakt. De balken, de afwerking, elk onderdeel doet hij zelf. Fantastisch, echt een home-madeproject. Maar door die vermoeidheid is het inmiddels wel een meerjarenproject. De tuin is geen tuin meer, maar meer een bouwplaats met terras, zo omschrijven we het vaak met een knipoog. Toch ben ik vooral trots op hem, het is allemaal met aandacht en liefde gemaakt. En het belangrijkst vind ik, dat Bram het heerlijk vindt om te doen.

Opgeruimd terras

Inmiddels nadert de voltooiing, ik droom van een opgeruimd terras, zie de tuinkachel al staan, ruik heerlijk geroosterd vlees van de nog aan te schaffen barbecue, en zit in gedachten al in zo'n fantastische hangstoel. En Bram zit naast me, opgetogen over het resultaat, trots, moe en voldaan. Dat is de droom, en het maakt ons niets uit dat die droom tijd nodig heeft. Die tijd neemt Bram, hij heeft geleerd te luisteren naar zijn lichaam, en gaat door met zijn grote project, in zijn ritme.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: