Mag het ietsje minder?

Het is mei. Langzaam, heel langzaam, stijgt de buitentemperatuur. Soms is er ineens een tropische dag . Fijn, want Bram is zo iemand die pas opleeft bij temperaturen van 25 graden en hoger.

Geen verlichting

Tot nu toe was het voorjaar voor Bram één lange periode van verkouden zijn en grieperig voelen. Veelvuldig klonken er hoestbuien door het huis. En niet zomaar een hoestbuitje: Bram hoestte, piepte, borrelde - wekenlang. Hij hielt te veel vocht vast, gebruikte verschillende soorten plastabletten. Meerdere bezoeken aan de huisarts volgden, en een antibioticakuurtje. Het bracht allemaal geen verlichting. Bijzonder vervelend voor Bram, want dat hoesten kostte hem vreselijk veel energie. En die is al zo summier.

Ook Lotte en ik werden het hoesten van Bram zat. Lotte zei minstens twee keer per week dat hij nu toch echt terug moest naar de huisarts. Bram mopperde dan dat toch niet zou helpen, en dat hij al te vaak een dokter zag.

Opluchting

Uiteindelijk maakte Bram toch weer een afspraak. De huisarts stuurde hem door naar het regionale ziekenhuis voor een longfoto en bloedonderzoek. De uitslag kwam een paar dagen later: de bloeduitslagen waren goed en hij had geen longontsteking. Dat was een opluchting, na de twee longontstekingen van vorig jaar.

E-consult

Maar daarna kwam de vraag ‘hoe nu verder?’. De huisarts wist het eigenlijk niet meer. Weer een kuurtje leek niet zo’n goede optie. Bram zou daarom zelf via een e-consult contact opnemen met de nefroloog in het UMC. Die vroeg om een aantal keer extra de bloeddruk te meten, en het huidige gewicht door te geven.

Dosering omhoog

Nu staat de bloeddrukmeter klaar op tafel, en de weegschaal prominent in de badkamer. Het hoesten lijkt voorzichtig af te nemen. Bram meldt eind van deze week bij de arts hoe het gaat. En dan is het afwachten wat die bedenkt en eventueel voorschrijft. Mogelijk moet de dosering plastabletten flink omhoog. Daar zit Bram niet op te wachten, maar als het moet dan moet het.

'Mag het ietsje minder?', zou Bram het liefste vragen aan de arts. En ik ben geen dokter, maar ik denk dat ik het antwoord al weet. Helaas.

Jolanda

Jolanda heeft een dochter (Lotte) en is getrouwd met Bram, die nierpatiënt is. De komende tijd vertelt Jolanda hoe het is, voor Bram en haar gezin, om te leven met een nierziekte.

Terug naar boven

Reacties: