Mijn voorgevoel is niet goed

Er staat weer een controleafspraak voor de deur voor Bram. Spannend, want bij de laatste controle eind juli was zijn eiwitverlies flink gestegen. Toen voelde Bram zich gelukkig redelijk en hoefde hij zijn medicijngebruik niet aan te passen. Ook fijn vanwege onze vakantie: wij gingen toen een paar dagen naar Limburg, en als je vlak daarvoor nieuwe (of een andere dosis) medicijnen start, dan weet je niet of je die dagen zo kunt genieten als je zou willen.

Belafspraak

Voor de komende controleafspraak heeft Bram weer 24 uur in een 'potje' geplast. Een container van 2,5 liter staat prominent in de badkamer. De container wordt ingeleverd op een poli bij ons in de buurt. Samen met de buisjes bloed die zijn afgenomen, faxen ze de labuitslagen naar het UMC. Bram en ik gaan sinds een aantal jaar altijd samen naar de afspraken. Bram vindt dat prettig, en ik ook. Het contact met de arts is altijd aangenaam. Hij neemt de tijd om dingen te vragen, te bespreken en uit te leggen in begrijpelijke taal - hoe fijn is dat! Maar deze keer is een belafspraak gemaakt. Dat is ook wel fijn, dan hoef ik even niets te regelen met mijn werkdagen.

Stiekeme toename

Ik wacht vol ongeduld tot Bram belt naar mijn werk. Zal de uitslag mee- of tegenvallen? Bram gaat steeds vaker vroeg in de avond al naar boven om op bed tv te kijken. Hij zegt dat hij iets anders wil kijken dan Lotte of ik, maar ik weet dat hij vooral wil rusten, moet rusten. En dan die geniepige, stiekeme toename van dat eiwitverlies, en het steeds vaker vasthouden van vocht. Mijn voorgevoel is daardoor niet zo goed.

Geen verklaring

Eindelijk belt Bram. Zijn uitslagen zijn weinig veranderd, zo blijkt. Hij vertelt dat zijn eiwitverlies redelijk stabiel is. De vraag blijft dus waarom hij nog minder fut heeft dan voorheen. De  arts heeft hier geen verklaring voor. Bram krijgt wel een recept voor een ander soort plastabletten. Eén die hij langere tijd achter elkaar mag gebruiken; er wordt bij dit medicijn minder kalium afgevoerd. En dat is maar goed ook, want kalium is nodig voor je spieren. Bram heeft al eens eerder acuut kalium moeten slikken voor z'n hart, de belangrijkste spier in het menselijk lichaam.

Doorbijten

Ik weet nu niet of dit goed of slecht nieuws is.  De uitslagen zijn natuurlijk niet negatief, maar een verklaring voor zijn steeds erger wordende vermoeidheid krijg ik ook niet. Ik weet het niet meer, net zoals de arts geen behandelmogelijkheden meer weet. Dus wordt het gewoon even doorbijten, vooral voor Bram. Een volgende afspraak wordt binnenkort gepland, daar gaan we zeker weer samen naar toe. Ik denk bij mezelf ‘adem in, adem uit' en ga maar weer aan het werk.

Werken als  afleiding - soms is dat net wat ik nodig heb.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: