Naar je werk voor rust

Soms heb je een weekend waarvan je te voren weet, dat je blij bent als je weer rustig naar je werk kan. Onlangs had ik zo'n weekend.

Maar liefst drie verjaardagen en Vaderdag zaten er dat weekend gepropt. Over Vaderdag zegt mijn vader dat het eigenlijk onzin is, maar hij vindt het toch leuk als we met een kleinigheidje op de koffie komen. De verjaardagen waren bij naaste familie en vrienden.

Logistiek aanpakken

Bram en ik keken samen hoe we dit logistiek konden aanpakken. Bram gaat echt niet alles aflopen, dan kun je hem daarna opvegen. Dat is iets wat we in de loop der jaren wel hebben geleerd. Lotte was dat weekend niet thuis, dus was de verjaardag op zaterdagmiddag voor mij, en zouden we zaterdagavond samen op pad gaan. Zondagochtend rustig thuis, tussen door de was doen en bedden verschonen. Dan 's middags naar mijn ouders. Zondagavond naar de buren, voor de verjaardag van hun oudste zoon.

Ineens alles anders

De planning was dus rond. Toch werd ineens alles anders. Bram kon op vrijdag niet meer op of neer, door pijn in zijn rug. Die zat op z'n lendenen, ter hoogte van z'n nieren. Hij zakte bijna door z'n been. Bij mij gingen allerlei alarmbellen rinkelen, maar Bram zei dat het alleen z'n spieren waren. Hij voelde zich niet ziek, had geen koorts. "Niets aan het handje." Ondertussen kwam hij, zittend op z'n achterwerk, treetje voor treetje de trap af.

Die fraaie planning lieten we dus los. Bram nam twee paracetamol, ik smeerde tijgerbalsem op de pijnlijke plek, en vertrok naar verjaardag nummer 1. Eenmaal weer thuis gauw iets gegeten, samen een kopje koffie gedronken - en ik ging weer de auto in. Bij m'n schoonzus was het gezellig, maar ik zat er niet op m'n gemak. Constant vroeg ik me af of het thuis goed ging. Natuurlijk was alles kalm toen ik weer binnenstapte. Nog even bij gekletst, Bram z'n rug weer ingesmeerd en even daarna was ik in dromenland.

Verkrampt gezicht

Zondag leek Bram nog krommer te lopen. Elke een beetje rare beweging zorgde voor een verkrampt gezicht en pijnscheuten tot in z'n tenen. Aangezien het kwik zou gaan oplopen tot tropische temperaturen, gooide ik het schema nogmaals om. Al vroeg op de koffie bij de buren, daarna Bram helpen met douchen en samen een broodje eten. Een uurtje later op weg naar m'n ouders. Ook daar was het gezellig, maar voelde ik ook de onrust weer aan me trekken.

Beren of eekhoorntjes?

Op weg naar huis vroeg ik me af of ik overdreef, of de beren die ik op de weg zag, eigenlijk denkbeeldige eekhoorntjes waren. Gelukkig moest Bram vóór het weekend 24-uurs urine inleveren en had hij bloed laten prikken. Zijn arts uit het UMC zou hem bellen over de uitslagen hiervan, de nierfunctie en het huidige eiwitverlies.

'Laat het vallen, laat het los'

Ik bedacht me dat ik niets kon veranderen aan de situatie. Op de radio klonk Van Dik Hout 'Laat het gaan, laat het vallen, laat het los'. Wat een goed advies! Ik voelde de rust door me heen vloeien, besefte dat Bram prima in staat is om zelf aan de bel te trekken als er echt acuut een huisartsenpost moet worden gebeld.

Hectisch weekend

Zondagavond brachten we eindelijk samen thuis door. Bram strompelde voorzichtig rond, ik zat bij te komen van een hectisch weekend. Gelukkig, dacht ik toen, morgen mag ik weer een dagje rustig naar mijn werk.

Ps. De uitslagen zijn nog niet binnen, dus dat blijft nog even spannend.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: