Niks moet, niksen mag!

Wat nou als er in 2017 een terugval komt? Wat als Bram in 2017 veel meer eiwitten verliest, en zijn nierfunctie verder afneemt? Wat dan? Soms word ik 's nachts wakker en vliegen dit soort vragen door mijn hoofd. Dan krijg ik het acuut Spaans benauwd. Tegelijkertijd weet ik dat piekeren niets oplevert. Zo'n doemscenario kost veel energie en geeft onrust, terwijl dat niet de werkelijke situatie is. Gelukkig zie ik tijdens die nachtelijke uren snel weer het juiste perspectief. Ik schud m'n kussen op, draai me om, zucht diep en zak weer weg in een rustige slaap.

Vreselijk moe

Hoe anders is het voor Bram. Hij is overdag vaak vreselijk moe en heeft weinig tot geen energie. Maar 's nachts ziet hij te vaak de minuten voorbij tikken, uren achter elkaar. Bram dommelt wat, wordt weer wakker, moet plassen. Soest weer weg, moet weer plassen en slaapt dan net goed als mijn wekker gaat. Tijdens zulke nachten is het in huis heel stil, maar in Brams hoofd allesbehalve dat.

Op mijn schouders

Bram denkt na, piekert, maakt zich zorgen. Niet eens over zichzelf, maar vooral over mij. Of er niet te veel op mijn schouders rust, doordat hij - voorzichtig uitgedrukt - minder actieve dagen heeft. Hoe kan Bram leren dat hij zich daarover niet druk hoeft te maken? Zoals vaker, geldt hiervoor dat de balans vinden de kunst is: de balans tussen piekeren en luchtig denken dat het allemaal wel goed komt. Doemdenken is een energievreter, je kop in het zand steken ook niet echt denderend.

Rustuurtjes

Dus probeert Bram te vertrouwen op zijn gevoel, dat aangeeft dat het inderdaad goed komt. Dat aangeeft dat er soms bij mij best stressmomenten zijn, maar dat ik inmiddels heb geleerd ook te zorgen voor rustuurtjes. Momenten waarop ik lekker even helemaal niets doe, behalve op de bank zitten met een goed boek en een kop thee.

Kostbaar

Die momenten zijn kostbaar, en koester ik. Dit jaar zullen die momenten er ook weer zijn. Desnoods plan ik ze in. Op de kalender van 2017 is nog ruimte genoeg. Bram weet inmiddels ook dat ik die ruimte voor rustmomenten heus wel neem. We gaan samen wat leuks doen als we willen, als het kan. Samen niets doen wanneer we willen. Niks moet, niksen mag! Dat wordt ons motto voor 2017.

We gaan voor een jaar met veel rust, geluk en gezondheid!

Jolanda

Jolanda heeft een dochter (Lotte) en is getrouwd met Bram, die nierpatiënt is. De komende tijd vertelt Jolanda hoe het is, voor Bram en haar gezin, om te leven met een nierziekte.

Terug naar boven

Reacties: