’t Is een kwestie van geduld

We zitten midden in de maand augustus, en genieten van een paar weken samen. Bram voelt zich redelijk. Lotte werkt regelmatig, maar geniet tussendoor ook van de zomer. Ik voel me wegzakken in een rustig ritme van ontbijtje-met-krantje-en-koffie. Beetje rommelen, bij mooi weer lekker buiten zitten, en vooral: bijkomen en ontspannen.

Onderzoek in het UMC
In mijn vorige blog schreef ik dat Bram naar de KNO-arts in het UMC moest. Inmiddels is hij daar geweest. De arts nam uitgebreid de tijd om zijn onderzoek te doen. Eerst een aantal vragen over Brams klachten: wanneer het was begonnen, hoe het verloop van de klachten was. Daarna volgde een uitgebreid lichamelijk onderzoek. Oren: check. Keel: check. De neus en neusholten werden onderzocht door middel van een scopie.

Bij zo'n scopie wordt de binnenkant bekeken met behulp van een cameraatje. Hartstikke interessant, want je kunt live meekijken op het beeldscherm. Bram is iemand die dit soort dingen rustig kan ondergaan en zich niet druk maakt. Er was dan ook niets aan de hand, tot hij tijdens het onderzoek aangaf dat hij zich niet lekker voelde.

Ineens zakte Bram weg...
De arts reageerde adequaat, en stopte met de scopie. En ineens zakte Bram weg. Een paar jaar geleden gebeurde dat ook, tijdens het ingeven van een prednisoninfuus op de dagbehandeling van het UMC. Dat was eng. Heel eng, omdat toen zelfs bijna de AED er aan te pas moest komen.

Zo erg was het dit keer gelukkig niet, al duurde het wel lang voor Bram weer bijkwam. Er werd een behandeltafel binnengereden waarop hij werd overgeheveld en er kwamen natte washandjes, een spuugbakje, een handdoek in verband met het overmatig zweten, en een bekertje verdunlimonade voor de suiker.

Alle hulde voor de artsen en verpleegkundigen! Regelmatig vroegen ze ook aan mij of het goed ging, maar gelukkig ben ik niet zo snel in paniek. Bram voelde zich vooral opgelaten, en bagatelliseerde het voorval. Hij had te weinig gegeten van te voren, zo zei hij. En had heel erg uitgekeken naar - en zich stiekem druk gemaakt over - deze afspraak.

We gingen dus veel later weer naar huis dan de bedoeling was, en ik heb m'n werk maar afgebeld voor die middag. Eind september gaan we weer terug voor het vervolg. Tot die tijd heeft Bram een ontstekingsremmende neusspray en een voorschrift voor spoelen met zout water op zak.

Genieten in Maastricht
Niets hield ons tegen om alsnog een paar dagen Maastricht te boeken. En wat was het weer leuk! De eerste dag met goede vrienden, en daarna samen. Een boottocht naar de Pietersberg, een rondleiding door de vestingwerken, het Natuurhistorisch museum bezocht tijdens een paar regenbuien. Maar we hebben vooral genoten, geslenterd door het centrum en door mooie parken. Zeer regelmatig ploften we ook weer neer op een gezellig terras.

Inmiddels zijn we thuis, waar Lotte zich die paar dagen ook goed had vermaakt. We genieten na van onze citytrip, en bedenken voorzichtig of we nog meer kunnen en willen ondernemen in mijn vakantie. Misschien een dagje Haarlem, ook zo'n mooie stad, met het Teyler museum.

We gaan nog niets plannen: we zien het wel. Eerst mag Bram bijkomen van Maastricht. Dat is wel even nodig. Ook de neusspray en zoutwateroplossing worden nog trouw gebruikt. Over zes weken is dus de vervolgafspraak bij de KNO-arts.

Tot dan blijft het vooral, zoals Rowwen Hèze al zong, ' een kwestie van geduld'.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: