Tel je zegeningen

Vakantietijd. Verlofstress. Het was de afgelopen weken iets wat vaak voorbij kwam op m'n werk. Afronden van administratie, overdragen van werk, iedereen had er last van. Overal om me heen werd gepraat over de laatste schooldagen, koffers, paspoorten, en er werd reikhalzend uitgezien naar afzien op de camping dan wel niets doen op een resort.

Voor Bram en mij duurt het nog een paar weken tot de vakantie. Lotte heeft deze zomer geen vakantieplannen, maar ze heeft sinds kort een nieuwe bijbaan waar ze, zeker in deze periode, veel voor van huis is. ­

Over grenzen
Wij hebben dit jaar wederom besloten om niet op vakantie te gaan. Bram weet dat ik me niet voldoende zou kunnen ontspannen op een zonnig eiland in Zuid-Europa, met in m'n achterhoofd dat hij veel te veel doet en veel te vaak over zijn grenzen gaat. Ik weet juist dat Bram bewust over die grenzen zou gaan, omdat hij – met mij - ten volle wil genieten van zon, zee en een andere cultuur. Kortom, we zouden eigenlijk onszelf en elkaar een beetje voor de gek houden, alleen dan in een andere omgeving.

Nee, wij blijven lekker thuis. Bram heeft deze week opnieuw 24-uurs urine moeten inleveren en laten bloedprikken, eerst maar eens afwachten wat daar voor resultaat uitkomt. Bovendien staat er voor begin augustus voor hem een afspraak gepland bij de KNO-arts in het UMC. Hij is door zijn nefroloog doorverwezen. Het hoesten en vocht vasthouden van de afgelopen 5 maanden is nog steeds niet over. Inmiddels zat er vocht achter z'n longen, vocht achter zijn trommelvlies, heeft hij last van z'n bijholten en doet het zelfs zeer rond zijn oog en oogkas.

Doodmoe
Het klinkt zo allemaal niet ernstig, dat beetje hoesten, piepen en dat beetje last van z’n bijholten. Maar Bram is er langzamerhand letterlijk doodmoe van. Het wordt bijna eentonig, maar wéér merk ik dat hij regelmatig moet uitleggen waarom dat bij hem zoveel consequenties geeft ten aanzien van zijn energiepeil. Het vastgehouden vocht is dankzij zwaardere plastabletten zo goed als verdwenen, maar de fut is er voor nu ook even uit. Die komt wel weer terug, alleen weet hij nog niet wanneer.

Misschien gaan we tijdens mijn vakantie, net als vorig jaar, een paar dagen richting Zuid-Limburg. Maastricht is een stad waarop we nog niet zijn uitgekeken. We weten een fijn hotel, op een prachtig landgoed, waar de rust je omhult als een warme deken. Een totaal andere omgeving, op slechts 2 uurtjes rijden en bijna on-Nederlands qua omgeving en sfeer. Lotte redt zich thuis prima die paar dagen, met de kat als goed gezelschap.

Zegeningen tellen
Nu wachten we dus eerst maar de uitslagen van bloed en urine af, en hopen we dat het bezoek aan de KNO-arts goed uitpakt. Als augustus dan ook nog net zo mooi is als het eerste deel van deze zomer, dan zijn wij blij. We tellen onze zegeningen, en zullen vol goede moed na mijn vakantie weer terugkeren in ons gewone ritme.

Namens Bram en Lotte wens ik iedereen een mooie zomer toe!

Jolanda

Jolanda heeft een dochter (Lotte) en is getrouwd met Bram, die nierpatiënt is. De komende tijd vertelt Jolanda hoe het is, voor Bram en haar gezin, om te leven met een nierziekte.

Terug naar boven

Reacties: