Terugblik en vooruitkijken

Af en toe weet ik niet of ik nog iets nieuws te vertellen heb. Mijn blogs zijn er inmiddels meer dan 30. Begonnen als ‘schrijf-het-van-me-af-therapie’, had ik bijna 2 jaar geleden gebeld naar de Nierstichting met de vraag of er soms interesse was voor mijn verhalen. Verhalen over Bram z’n nierziekte en de impact daarvan op ons gezin. 

En zo kwamen er blogs over Bram z’n gezondheid, de pieken en dalen, de doktersbezoeken, de medicijnen. En over zijn gevoel van machteloosheid, de deuken in zijn zelfvertrouwen. Over dochter Lotte, inmiddels 20 jaar oud, en hoe zij omging met het lage energieniveau van haar stief-lief-bonus-vader, en de gevolgen hiervan ten aanzien van afspraken in het weekend en zo. Over feestjes die Bram aan zich voorbij moest laten gaan, waardoor Lotte en ik dan maar samen op pad gingen, en steeds weer moesten uitleggen waarom Bram er niet bij was.
Daarnaast heb ik geschreven over mijn eigen gevoel, hoe frustrerend ik het vond toen Bram na twee jaar WIA-uitkering, als man van nog geen 50, definitief werd afgekeurd en in de IVA terecht kwam. Hoe dat voor hem een soort van erkenning was, en rust gaf. Hoe dat voor mij heel confronterend was, en vooral beangstigend.

‘Ik lees het terug en besef dat het best pittig is.’

Ik blader terug, en kom van alles tegen. Verhalen over hoe ik soms stampvoetend en jankend in de keuken sta. Verhalen over hoe ik stiekem een traantje wegpink tijdens het evenement De Rode Loper. Of hoe ik soms blij ben om te kunnen vluchten in m’n werk. Ik lees het terug en besef dat het best pittig is. Alsof ik ineens, als een vreemde, zie en lees hoe het er in ons gezin aan toe kan gaan.
Eigenlijk vreemd, dat dit nu ineens zo bij me binnenkomt, terwijl onze gezinssituatie al jarenlang hetzelfde is. En het is heus niet zo dat Bram altijd maar depressief is, of dat Lotte vreselijk heeft geleden onder onze beperkte sociale agenda. Maar er is blijkbaar toch een verschil tussen de dagelijkse gang van zaken, en het zwart-op-wit zetten en later teruglezen.

Kracht halen uit schrijven

Ik blijf erbij, Bram is niet zielig, Lotte en ik zijn dat ook niet. En ik weet dat het opschrijven en delen van onze ervaringen en mijn gevoel me veel heeft gebracht en goed heeft gedaan. Nog altijd ben ik van mening dat de aanleiding, de nierziekte van Bram, vreselijk is. Tegelijkertijd is het gewoon een fijne uitlaatklep voor me. En wat haal ik er veel kracht uit, uit het schrijven zelf, en uit de reacties.

Ik weet voor mezelf dat ik dus gewoon doorga met schrijven. Alleen zal dat vanaf half april niet meer via de Nierstichting geplaatst worden op Twitter en de FB-pagina van Nierstichting Nederland.  In plaats daarvan ga ik regelmatig mijn verhaal delen op de nieuw te lanceren website www.nieren.nl.

Hopelijk tot gauw! 

Natuurlijk hoop ik jullie daar tegen te komen, met je eigen verhalen, positief of negatief. Met vragen, tips en een opbeurend woord voor een ieder die dat nodig heeft. Natuurlijk zal ik in september ook weer gaan collecteren. En natuurlijk doen Bram, Lotte en ik in november, samen met een aantal goede vrienden, weer mee met de Rode Loper

Deze blog voelt een beetje als een afscheid, ook al is dat tijdelijk. Dus gooi ik er aan het eind van dit verhaaltje ook nog een bedankje tegen aan: Dankjewel lieve contactpersonen bij de Nierstichting, voor de ruimte die jullie me hebben geboden om ons verhaal te delen. Dankjewel aan iedereen voor de reacties! 

Tot gauw!

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: