Tissues op de Rode Loper

Op zaterdag 22 april ging onze wekker vroeg af. Vandaag was de Rode Loper, het wandelevenement van de Nierstichting. We hadden ons team 'De Supporters' ingeschreven, om met elkaar Bram te steunen en een bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van de draagbare kunstnier.

Kippenvel

In de weken vooraf had ik regelmatig op rodeloper.nl gekeken, om te zien hoeveel deelnemers en teams er inmiddels waren. De animo leek eerst niet zo groot. Maar ineens werden er hele grote stappen gemaakt: het aantal deelnemers schoot omhoog en het gesponsorde bedrag bleef maar groeien. Maar waar ik kippenvel van kreeg, waren de tekstjes van deelnemers.

Betrapt

De ene deelnemer schreef dat het werk van de Nierstichting belangrijk was, de ander deed een emotioneel verhaal over het verlies van een dierbare. Allemaal onbekende mensen, met één overeenkomst: nieren. Werkende en falende nieren, ontvangen en weggegeven nieren. Nierpatiënten, donoren, naasten van nierpatiënten. Jong en oud trok aan mijn oog voorbij. Bram heeft me regelmatig betrapt als ik met een tissue in de hand zo onopvallend mogelijk opwellende tranen zat tegen te houden.

Lolletje

Nu heb ik wel vaker een tissue nodig. Een tranentrekkende film, een ontroerend lied, een indringende documentaire. Spontaan barst ik dan in snikken uit. Meestal probeer ik het af te doen met een lolletje, zeg ik dat het de overgangshormonen zijn. Bram en Lotte plagen me er regelmatig mee.

Saamhorigheid

Op de Rode Loper was het weer zo ver. Voorafgaand aan het startschot om 10:00 uur werd bekend gemaakt hoeveel geld iedereen tot zo ver had ingezameld. Ruim 62.000 euro! Daarna gingen we met alle wandelaars aan de tocht beginnen. En probeerde ik zo onopvallend mogelijk een tissue te pakken te krijgen. De hele sfeer, de saamhorigheid, ik kreeg er kippenvel van.

Even snikken

Bram liep wat voor me uit, en had het niet direct in de gaten. Maar daar was ineens een arm om me heen. Een dierbare Vriendin, een van onze teamleden, had door dat ik volschoot. "Kom maar meid, je mag even snikken hoor," zei ze, terwijl mijn poging tot weglachen meer een soort grimas werd. Bram keek om en wist genoeg, hij kneep in m'n hand als bemoediging. Tsja, woorden zijn niet altijd nodig.

Super

De rest van de dag was super. Goed weer, muziek, versnaperingen, en het enthousiasme van iedereen was fantastisch. Vooral de aanmoedigingen van de vele vrijwilligers deden ons goed. Terug in de grote kerk hebben we nog genoten van het miniconcert van Do. De Vriendin en ik deden alsof we prima konden zingen, terwijl de mannen deden of ze niet bij ons hoorden.

Voeten omhoog

Op weg naar huis ontsnapte een diepe zucht. Die avond zaten we met de voeten omhoog, na te genieten van een mooie goede dag. Volgend jaar gaan we weer!

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: