Van erkenning naar gewenning - en je draai vinden

Af en toe sta ik stil en kijk ik terug: naar wat er de afgelopen jaren is veranderd, en vooral ook naar mijn eigen gevoel daarover.

Grote veranderingen

Ik ken Bram ruim 16 jaar. Hij is al 27 jaar nierpatiënt, en sinds zo'n 9 jaar neemt zijn nierfunctie af en het eiwitverlies toe. De afgelopen periode waren er hele grote veranderingen. Bram werkte eerst fulltime maar kwam terecht in de 'IVA': hij is 'volledig afgekeurd met geen tot zeer geringe kans op terugkeer in het arbeidsproces', zoals het UWV deze inkomensverzekering omschrijft. Dat was voor Bram een erkenning van zijn ziek zijn, en een erkenning dat hij niet meer arbeidsgeschikt is.

Ander proces

Ik ging de afgelopen jaren door een ander proces. Ik moest wennen: dat Bram later opstaat en tussendoor weer een poosje naar bed gaat. Dat hij 's middags naar boven verdwijnt om te rusten, terwijl ik de stofzuiger te voorschijn haal.

Tijdens de eerste periode dat Bram niet meer werkte, kwam ik wel eens uit m’n werk met de verwachting dat hij toch best even had kunnen stofzuigen, groente schoonmaken of de vaatwasser uitruimen. Regelmatig was ik flink geïrriteerd, en soms flapte ik dat er ook uit. Bram vond het al rot dat er meer op mijn schouders terechtkwam, en vond het vreselijk dat hij niet méér kon doen. Maar tegelijkertijd vond hij – terecht- dat ik geen idee had hoe hij zich voelde, hoe weinig energie hij had.

Rust gevonden

Gelukkig heb ik sinds een paar maanden de rust gevonden die ik zocht. Besef ik dat Bram doet wat hij kan. En dat ik zijn lage energieniveau niet kan vergelijken met gewoon vermoeid zijn, of met hoe ik me soms voel na een dag werken. Ik heb dus eindelijk de rust gevonden die Bram al langer heeft.

Ik vraag Bram best nog om dingen te doen. En als dat lukt is het prima. Als het niet lukt ook goed. Regelmatig zijn er klusjes die waren blijven liggen, die Bram dan alsnog doet op een dag dat hij zich goed voelt. Daar word ik blij van. Dat gedane klusje kan me gestolen worden. Maar ik ben blij dat Bram zich goed genoeg voelde om sowieso iets te doen.

Noodzakelijke bezigheid

Mijn instelling is dus veranderd. Het huishouden is geen hobby van me, maar meer een noodzakelijke bezigheid. Als er nu wat rommel ligt, of een stapeltje oude folders, dan maak ik me daar niet druk meer om. De keuken, badkamer en wc’s moeten schoon zijn, maar stofzuigen kan gewoon ook een dag later.

Als Bram zich goed voelt, en het weer meewerkt, dan zit ik liever met hem buiten in het zonnetje. Kop koffie erbij, een broodje. Heerlijk op het gemak. Ik vind het een goede gewoonte. De supermarkt is een volgende dag heus weer open, de wasmachine draait toch wel, strijken doe ik als ik er zin in heb.

Draai gevonden

Ja, het heeft lang geduurd, maar we hebben allebei onze draai gevonden in de huidige situatie. Ik voel me er goed bij. En ik durf zelfs te stellen dat ik eraan gewend ben.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: