Verschillende verhalen, die ons toch verbinden

Samen met twaalf anderen gaf ik onlangs gehoor aan de oproep van de Nierstichting op Facebook, om 'twee uurtjes te komen praten over je ervaring met de Rode Loper Kersteditie'. Ze wilden weten wat er goed ging, wat beter kan, of anders mag. Bram had graag meegewild, maar had helaas niet voldoende energie.

Ruimte voor een lach en een traan

Naast mij hadden nog acht anderen zich opgegeven. Namens de Nierstichting waren Jeroen, Nicolet en Sanne aanwezig. En ook Hans was er, de directeur van de Nierpatienten Vereniging Nederland. Het werd een bijzondere ochtend.

Totale vreemden kwamen samen en deelden hun verhaal. Zo vertelde een stel over de geslaagde transplantatie bij hem; hij is binnenkort weer 100% arbeidsgeschikt. Een dame vertelde hoe ze 18 jaar geleden al een nier van een levende donor mocht ontvangen. En nog een andere dame deelde met ons dat haar echtgenoot helaas niet in aanmerking komt voor transplantatie. Ook twee hartsvriendinnen waren erbij. Een van hen heeft inmiddels een tweede donornier; de ander was dankbaar dat zij het hele traject van dichtbij heeft mogen volgen. En dan die actieve dame met een eigen onderneming; zij had lang niet gesproken over haar slechte nierfunctie maar deelde met ons dat haar een zeer zware operatie te wachten staat. Onze verhalen waren zo verschillend, maar tegelijkertijd verbonden ze ons met elkaar. Er was ruimte voor het delen, voor erkenning en herkenning, en voor een lach en een traan.

De juiste toon

Vol bewondering zag ik, hoe Jeroen op precies de juiste toon vragen stelde, en ons tegelijkertijd meenam en uitdaagde om mee te denken. We spraken over het doel van de Rode Loper, over de afstanden, over  inschrijfgeld en sponsoring. Maar ook over praktische zaken. Hoeveel mails kan de Nierstichting sturen, voordat je het als deelnemer als spam ervaart? Wat kan er beter aan de gebruiksvriendelijkheid van de website? Vind je een gezamenlijke start belangrijk, of juist een gezamenlijke binnenkomst en afsluiting? Elk van ons gaf feedback, vanuit onze eigen ervaring. En elke feedback werd gewaardeerd. Argumenten worden aangedragen, eerdere keuzes toegelicht. Wat een fijne ochtend.

Een broodje tussendoor, filmpjes van de eerdere edities, de tijd vliegt voorbij. Nog even kort nagepraat met deze en gene. En toen weer naar huis.

Kopje thee

Thuis wacht Bram me op, met een kopje thee. Ik ratel een half uurtje, vertel hoe het was en over de indrukwekkende verhalen. Eens te meer groeit het besef hoe belangrijk het is om bekendheid te blijven geven aan het werk van de Nierstichting. Aan de impact van nierziektes op het leven van een patiënt, en diens omgeving.

Wie doet er mee?

Stiekem ben ik een beetje trots op de bijdrage die ik lever, door mijn verhalen te delen. Deze zaterdag was goed besteed, de badkamer doe ik zondag wel. En ja, 22 april staat dus met rode letters op de kalender. Mijn wandelschoenen gaan dan weer aan. Wie doet er mee?

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: