Zijn ziekte doet haar pijn

De moeder van Bram is een bijzonder krasse oude dame van 90. Al jaren vraagt ze zich af of zij iets had kunnen doen om Brams nierziekte te voorkomen.

Mijn schoonmoeder woont nog zelfstandig, in een nabijgelegen stad. Ze heeft geen thuishulp, fietst nog, en leest dagelijks de krant. Ze staat open voor de hedendaagse maatschappij, en is van mening dat vroeger écht niet alles beter was. Ze vindt – bijna - alles mooi en prachtig wat de kleinkinderen en achterkleinkinderen doen.

Op pad

Als het even kan gaan we op zondagmiddag langs voor koffie en een praatje. En mijn schoonzus en ik hebben een roulerend schema: om de andere vrijdag gaan we met haar op pad om de zwaardere boodschappen te halen. Soms gaat Bram ook mee, maar dat hangt ervan af hoe hij zich voelt.

Op zo'n boodschappenochtend haal ik om 10 uur ik m'n schoonmoeder op. Ze zit klaar, heeft zelfs al gestofzuigd, en is inmiddels begonnen aan de puzzel in de krant. Het boodschappenlijstje is geschreven, en de tassen staan klaar. In de auto is één van haar eerste vragen hoe het met Bram is. Meestal antwoord ik “z’n gangetje” en vertel hoe onze week is geweest.

Vrolijk manneke

Wat ik ook antwoord, en hoe het ook gaat met Bram, steevast komt er een moment dat ze een diepe zucht slaakt. “Die arme jongen toch. Hoe is hij toch ooit aan die rotziekte gekomen. Het was toch altijd zo'n vrolijk manneke, nooit mankeerde hij wat, nóóit!” Ik schiet dan in de lach, en zeg dat Bram nog steeds vrolijk kan zijn, ook wanneer het minder goed gaat.

Beschermen

Maar mijn schoonmoeder en ik snappen elkaar donders goed. Zij wil als moeder, zelfs als hoogbejaarde moeder, nog steeds haar kind beschermen. Beschermen tegen ziekte. Het liefst wilde ze dat zij degene was met nierproblemen, zo heeft ze meer dan eens gezegd.

Niet haar schuld

Ze snapt heus wel dat Bram's nierziekte niet haar schuld is. Dat ze het niet had kunnen voorkomen. Maar het doet haar bijna fysiek pijn, als ze hoort en ziet dat haar zoon, in de kracht van zijn leven, zo vaak moet toegeven aan zijn lichaam en zijn lage energiepeil.

Vol liefde

Mijn schoonmoeder. Een fantastisch mens. Eigenwijs, doof, Oost-Indisch doof wanneer het uitkomt, maar vooral: vol liefde. Een moeder die nog steeds zorgen heeft om haar zoon, ook al is die zoon al jaren geen klein manneke meer.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: