Zorg jij voor mij, zorg ik voor jou

Er zijn momenten dat het lijkt of ik meerdere rollen heb binnen mijn relatie met Bram. Zo langzamerhand heeft er een verschuiving plaatsgevonden.

Mannendingetje

Bram probeert veel zelf te doen en te regelen, maar er zijn ook zaken die ik oppak. Zoiets ontstaat door een wisselwerking: Bram heeft geen puf, dus regel ik een afspraak bij de garage. Een volgende keer denk ik 'laat ik het maar doen, voor het geval dat Bram geen puf heeft' - en voor je het weet belt de garage naar mij om te bespreken of de auto wel of niet nieuwe banden nodig heeft. Meestal zeg ik dan, dat ik het eerst met Bram zal overleggen; de auto is nu eenmaal toch meer een mannendingetje bij ons thuis.

Piepjes en bliepjes

Ook voor sociale contacten klopt iedereen bij mij aan. En ook hier weer een wisselwerking, al is de reden nu anders. Bram heeft een hekel aan appen, en reageert niet altijd direct op piepjes en bliepjes van zijn smartphone. Vervolgens krijg ik een appje of er soms iets is met Bram, omdat hij niet reageert. En een volgende keer wordt direct aan mij gevraagd hoe het met hem is. Ik zou het vervelende gevoel krijgen dat ik werd genegeerd, als vrienden Bram zouden appen in plaats van mij. Maar onze vrienden appen mij in plaats van Bram onbewust, en zonder kwade opzet - meer omdat ze Bram willen ontzien. Gelukkig beseft Bram dat ook.

Verschuiving

Bram en ik gaan constant na hoe we handig kunnen omgaan met die wisselwerking. Hij zoekt de grens op van wat hij kan en wil doen; ik probeer juist mijn grenzen aan te geven. Onlangs in een weekend voelde ik me eerst meer mantelzorger dan echtgenote. Maar was daar ineens ook de verschuiving.

Vlammende pijn

Geveld door een hardnekkige griep, lag Bram al een aantal dagen op bed. Lotte was niet fit, en klaagde over misselijkheid. Tot overmaat van ramp moest mijn schoonmoeder met spoed naar de huisarts, vanwege een ernstige ontsteking in haar voet. Bram sliep veel, en wilde vooral rust, Lotte knapte snel weer op, en voor schoonmama werd een spoedafspraak gemaakt bij de chirurg. Tot zover alles onder controle. Maar toen werd het zondagochtend. Ontbijtje, kopje koffie erbij. En ineens ging het fout: ik gooide iets in de prullenbak en stond plots krom, met een vlammende pijn in mijn onderrug. De rest van de dag strompelde ik door het huis, met pijnstillers en een hittepit; even zitten, even lopen, even liggen.
De dagen erna was ik compleet hulpeloos. Ik had hulp nodig bij het opstaan, douchen, afdrogen, aankleden, gaan zitten, liggen en opstaan. Bram en Lotte hadden het er maar druk mee. Vooral Bram liep zichzelf constant voorbij, in zijn zorgen om mij.

Elkaar nodig

Die rugpijn ging gelukkig over. Na een paar weken sprong ik weer over een hekje. Maar wat was ik blij met mijn eigen twee parttime mantelzorgers. En eens te meer beseften Bram en ik hoezeer we elkaar nodig hadden. Zo had die rugpijn toch een positieve bijwerking.

Jolanda

Jolanda schrijft voor de Nierstichting over haar leven en dat van haar man Bram, die nierpatiënt is. In haar blogs vertelt ze open over de dagelijkse strijd. Maar deelt ook de mooie momenten.

Terug naar boven

Reacties: